اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٦ - فصل دوم در عبرت و تفكر در اين امر

اقدس حق مى‌فرمايد[١] من از توبه و بازگشت بنده خود خوشحال‌تر مى‌شوم از كسى كه مركب و زاد و توشه خود را در سفر گم نموده و از يافتن آن مأيوس شده بناچار سر بر زمين نهاده و بخواب رود و خود را براى هلاكت آماده سازد ناگاه چشم باز كند و مركب و زاد و توشه خود را بالاى سر خود ببيند.

و باز در حديث قدسى آمده است كه اگر آنان كه پشت بمن نموده‌اند بدانند كه من چقدر منتظر آنان هستم و به توبه و بازگشت آنها مشتاقم از شوق ديدار من قالب تهى مى‌كردند و از شدت محبت من بند بند وجود آنها از هم مى‌گسست.

و يا در جاى ديگر مى‌فرمايد: بنده من سوگند بحقى كه تو بر من دارى من تو را دوست مى‌دارم تو را بحق من بر تو سوگندت مى‌دهم كه مرا دوست بدار.

و يا در جاى ديگر مى‌فرمايد: بنده من بواسطه حقى كه تو بر من دارى من تو را دوست مى‌دارم پس تو هم بواسطه حق من بر تو مرا دوست بدار.

و باز در جاى ديگر خطاب بحضرت عيسى ٧ مى‌فرمايد: اى عيسى چقدر منتظر بمانم. و در جستجوى بندگانم باشم ولى آنها بر- نمى‌گردند.

و يا بزبان ملكى كه براى دعوت بندگان مى‌فرستد مى‌فرمايد:

من همنشين آن كسم كه همنشين من باشد، و يادآور آن‌كس هستم كه به ياد من باشد، و بخشنده آن كسم كه از من طلب آمرزش كند، و مطيع كسى‌

[١] - اصول كافى باب توبه