اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٤١ - در بيان بسم الله * و حروف آن

سناء اللّه و والائى پروردگار، و ميم ملك خدا در روز قيامت است تا آخر حديث.

و در همان كتاب از امام موسى كاظم ٧ در تفسير «ميم» آمده كه آن را بملك خدا تفسير نموده است.

و در روايتى كه از امير المؤمنين ٧ در تفسير ابجد رسيده و روايتى ديگر از امام باقر ٧ در تفسير حمد، در هر دو روايت «ميم» كنايه از ملك خداوندى دانسته شده است.

و باز رواياتى كه در تفسير حروف لفظ جلاله اللّه رسيده، الف را كنايه از آلاء و نعمتهاى خداوندى دانسته است كه در بعضى از آنها نعمت، مقيد به نعمت ولايت شده است، و لام را كنايه از الزام خداوند بندگان را به ولايت، و هاء را كنايه از مخالفين محمد و آل محمد ٦ و در بعضى كنايه از هول و هراس دوزخ، و در بعضى كنايه از هاويه كه چاهى در دوزخ است دانسته‌اند، و مراد از همه اين‌ها يكى است چنانكه ظاهر است.

مى‌گويم طبرسى از تفسير ثعلبى و او باسناد خود از حضرت رضا ٧ روايت نموده كه فرمود در «الف» شش صفت از صفات خدائى است، يكى ابتدا، زيرا خداوند ابتدا همه آفريده‌ها است، و الف هم ابتدا همه حروف است ديگر استواء، كه خداوند عادل و بدور از ظلم و ستم است، و الف هم ذاتا راست مى‌باشد، ديگر انفراد، كه خدا هم فرد است و الف هم فرد، ديگر اينكه خلق به خدا متصل مى‌شوند ولى خدا بخلق متصل نمى‌گردد، و جملگى نيازمند او هستند و او بى‌نياز از آنها است، الف هم، چنين است و الف متصل به هيچ حرفى نمى‌شود بلكه‌