اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٢ - فصل دوم در عبرت و تفكر در اين امر

او را از خودت راندى، و نعمت مرا كفران نمودى و او با دست خالى از نزد تو بازگشت و شب را گرسنه بروز آورد، اى بنده من براى چه تقاضاى مرا رد كردى و بمن قرض ندادى آيا ترسيدى كه من بى‌چيز شوم و يا از آن بيم داشتى كه خيانت كنم و به وعده‌ام وفا ننمايم، بنده من چگونه با بندگان من دادوستد داشتى ولى از معامله با من سرباززدى چگونه شد كه من نزد تو از همه مخلوقات و بندگانم بى‌مقدارتر بودم، و باز اگر دشمنانت با صورت خندان به سويت مى‌آمدند شرم مى‌كردى كه از آنها كناره بگيرى با آنكه مى‌دانستى در دل دشمن و بدخواه تو هستند، ولى من با اينكه از همان اوان آفرينش تو و حتى قبل از آن روى بسوى تو آورده بودم و نعمت‌هايم را براى تو مهيا ساخته تا هرگاه كه بخواهى از آنها بهره برگيرى و تو اين اقبال مرا بسوى خودت مى‌دانستى ولى از اعراض و روى گردانيدن از من حيا نكردى و بمن كافر شدى، من بخاطر تو آسمان و زمين و ماه و خورشيد و آب و خاك و ملائكه را قبل از پيدايش تو آفريدم و تمام آنها را براى فراهم ساختن نيازهاى زندگى تو بخدمتت گماردم ولى تو پس از اين همه محبت و لطف با نافرمانى و معصيت من و اطاعت از دشمن من به دشمنى با من كمر بستى.

بالجمله آن روز كه پنهانى‌ها آشكار گردد و هركس از حقيقت خود باخبر شود و تمام جزئيات احوالات دنيائى خود و خلافها و كفران نعمت‌ها و دشمنى‌هاى با پروردگار رئوف و مهربان را مشاهده كند آن حياء و شرمسارى و فضاحتى كه امام ٧ بيان داشته براى آدمى حاصل خواهد شد و از آن بيش از عذاب به آتش رنج خواهد كشيد و چنانكه در بعضى از اخبار و روايات باين حقيقت اشاره شده و آمده است كه در