اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٧٦ - فصل«درباره نيت»

الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا.

ترجمه: او است آنكه مرگ و زندگى را بيافريد تا بيازمايد شما را كه كدامين از حيث كردار نيكوتر هستيد. اين نيست كه كدام يك از شما عملش بيشتر است بلكه مراد اينست كه كدام يك عملش به صواب نزديكتر است.

و مراد امام ٧ از بيان علامت قبولى عمل، اينست كه معلوم شود چه كسى را خدا مى‌پذيرد و او را در زمره مخلصين قرار مى‌دهد، تا هركس بخيال خام، خود را در زمره اينان نپندارد، و لذا امام ٧ علامت قبولى عمل را وجود استقامت و پايدارى بيان فرمود و اين همان مطلبى است كه در روايت ديگرى كه از آن حضرت در بيان حقيقت اخلاص رسيده بدان اشاره شده و مى‌فرمايد: حقيقت اخلاص عبارت از اينست كه بگوئى پروردگار من اللّه است، و بعد همان گونه كه او امر نموده و در همان راهى كه او معين فرموده استوار و پايدار بايستى و براى خدا كار كنى بدون اينكه دوستدار مدح و ستايش بر آن عمل باشى، و لذا امام ٧ بذل هر آنچه كه محبوب انسان است در اين راه و دستيابى به علم و دانستن تكليف خود براى هر حركت و سكونى كه براى او است را ضميمه آن استقامت و پايدارى فرمود زيرا سالك إلى اللّه و رهرو راه حق اگر در دلش مراد و مقصودى جز ذات ذو الجلال باشد اخلاص واقعى بهره او نخواهد شد، و اگر بجز ذات اقدس حق مراد و مقصودى براى او باشد بناچار مى‌بايست كه در حركات و سكنات خود رعايت حال آن مراد و مقصود را بنمايد و همين است معناى فرمايش امام ٧ كه مى‌فرمايد از علائم اخلاص بذل هر محبوبى در راه بندگى خدا است.