اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٧٥ - فصل«درباره نيت»

خود را تا آنگاه كه يقين آيدت.

و پائين‌ترين مرتبه اخلاص، اينست كه بنده به اندازه‌اى كه در توان دارد در عبادت حق كوشا باشد و براى عملش نزد خدا قدر و ارزشى قائل نشود چرا كه اگر چنين نبود و او براى عبادت خود ارزشى قائل شد، موجب اين مى‌شود كه خداى تبارك و تعالى هم حقى كه بر او دارد از او مطالبه نمايد و اگر ذات اقدس حق تنها حق عبوديت و بندگى از بنده مطالبه كند بنده عاجز خواهد بود، و پائين‌ترين مقام مخلص در اين دنيا سلامتى او از جميع گناهان و در آخرت نجات از آتش و رسيدن به بهشت مى‌باشد. پايان سخن امام ٧.

ظاهر مطلب چنين مى‌نمايد كه مراد حضرت از اينكه فرمود:

كليد اخلاص، قبول و توقيع آن، رضا است، اينست كه براى نجات و رهائى از شائبه‌هاى شرك خفى، راهى بجز شمول فضل و عنايت خاص خداوندى بر بنده كه سبب قبولى او مى‌شود نيست، چنين بنده‌اى است كه بواسطه دقايق علمى كه خدا بر او ارزانى داشته حيله‌هاى نفسش بر او نمايانده مى‌شود و روزنه‌هاى دخول شيطان را در وجود خود مى‌بيند، و تأييدات الهى او را پيوسته از گرايش باين شرك خفى بر حذر مى‌دارد در نتيجه عملش خالص براى خدا مى‌شود، و عمده همين است هر چند كه عمل اندك باشد.

و اگر عمل خالص از ريا و قربة إلى اللّه نبود هر چند كه بسيار باشد فايده‌اى نخواهد داشت، چنانكه در روايتى كه در تفسير اين آيه شريفه وارد شده است آمده كه مراد حضرت حق تعالى از اين آيه كه مى‌فرمايد: