اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٧١ - فصل«درباره نيت»

عالميان نسبت ببندگان مؤمنش تا احدى به علم و عقل و ديگر فضائل خود تكيه نكند و خود و جميع نعمتهاى الهى را كه نزد او است در قبضه خالق و مالك آنها بداند و يقين كند كه براى او قدرتى بر نفع و ضرر و مرگ و زندگى و حشر و نشر خود نيست.

و اگر عبادت از ترس دوزخ و اميد به بهشت جايز نمى‌بود نه تنها عبادات اكثر مؤمنين صحيح نبود بلكه براى آنها عبادت و بندگى خدا جايز نبود، و جز پس از وصول به درجه مقربان و مرتبه عارفان به خدا و اسماء و صفات او كه بهشت و دوزخ را دو صورت از رحمت و غضب او مى‌بينند عبادت حق براى كسى ميسر نمى‌گشت، زيرا تنها در اين مرتبه هست كه عبادت نه بخاطر ترس از دوزخ، و نه بخاطر طمع به بهشت انجام مى‌گيرد.

بلى بندگى و تعبد از ترس آتش و طمع در بهشت، و يا امر ديگرى، عبادت بندگان و مزدبگيران است اما آزادگان و اولياء را با معبودشان حالاتى است كه در آن حالات به چيزى سواى او توجهى ندارند و حتى از خويش غافل مى‌شوند، و قرب و بعد را هم در نظر ندارند تا چه رسد به بهشت و دوزخ. ولى اين مقام و مرتبه‌اى است كه وراء آن مقام و مرتبه‌اى نيست و ساير مقامات مخلصين و مقاصد مجاهدين در راه خدا و مراقبت آنها از اعمال و رفتار خود و آفاتى كه آنها را تهديد مى‌كند با همه درجات متفاوتى كه دارند در مرتبه‌اى پائين‌تر از اين مقام قرار دارد. اولين مرتبه و مقام پس از اين مرتبه اينست كه عبادت از جميع وجوه فساد شرعى كه باعث بطلان عمل و يا از بين رفتن اجر و ثواب آن مى‌شود خالص باشد و اين جز با خالص ساختن عمل از و خودنمائى و ميل باشتهار و شرك خفى ميسر نمى‌شود، و هرگاه در دل انسان ذره‌اى از محبت بمدح و