اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٥٣ - فصل«در اسباب رجاء و اميدوارى»

سوگند به خدائى كه جز او خدائى نيست به هيچ مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نمى‌شود مگر بواسطه حسن ظنش به خدا و اميدواريش به او و حسن خلق و خوددارى از غيبت مؤمنين، سوگند بآن خدائى كه جز او خدائى نيست هيچ مؤمنى پس از توبه و استغفار گرفتار عذاب نمى‌شود مگر بواسطه سوء ظنش به خدا و تقصير و كوتاهيش در رجاء به او و سوء خلق و غيبت مؤمنين، سوگند بآن خدائى كه جز او خدائى نيست هيچ بنده مؤمنى نيست كه حسن ظن به خدا داشته باشد مگر اينكه خدا نزد ظن بنده مؤمن خود مى‌باشد چون خدا كريم است و همه خيرات بدست اوست و حيا مى‌كند كه بنده مؤمنش حسن ظن به او داشته باشد و او خلاف ظن و اميد او با او رفتار نمايد پس نسبت به خدا حسن ظن داشته باشيد و به او رغبت نمائيد.

و از رسول خدا ٦ رسيده كه فرمود ذات اقدس حق مى‌گويد من نزد ظن بنده خود هستم پس هر گمانى كه مى‌خواهد ببرد. و باز آن حضرت فرمود: احدى از شما نميرد مگر اينكه به خدا حسن ظن داشته باشد.

و باز از آن حضرت رسيده كه ذات اقدس حق فرمود كسانى كه براى من كار مى‌كنند به اعمالى كه براى دستيابى به ثواب و اجر انجام مى‌دهند تكيه نكنند چرا كه آنها هر چه كوشش كنند و خود را به رنج و تعب بيفكنند و تمام عمر خود را در عبادت من بگذرانند باز مقصرند و به كنه عبادت من دست نمى‌يابند و به كرامت و نعمتهايم در بهشت‌ها و درجات رفيعه در جوار من نمى‌رسند، ولى برحمت من تكيه كنند و بفضل من اميدوار باشند و به حسن ظن بمن اطمينان خاطر حاصل كنند، چرا كه رحمت من در اين صورت آنها را فرا مى‌گيرد و منت من آنها را به‌