اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٥ - فصل دوم در عبرت و تفكر در اين امر

آن بمكان تخليه و دور از ديد مردمان است بينديشد، چنانكه امام صادق ٧ در توحيد مفضل مى‌فرمايد:

اى مفضل از نعمت‌هاى بزرگى كه خدا در خوردن و آشاميدن و دفع فضولات آن بر آدمى ارزانى داشته عبرت بگير، ببين همان گونه كه آدميان در ساختن خانه مستراح را در پنهانى‌ترين محل خانه بنا مى‌كنند خداوند هم در ساختمان بدن آدمى منفذى را كه براى دفع فضولات است در پنهانى‌ترين مكان بدن قرار داده به نحوى كه نه از پيش رو و نه از پشت سر ديده شود، و اضافه بر آن، رانها و نشيمنگاه را هم ساتر آن گردانيده است، و هرگاه انسان بخواهد قضاء حاجت كند بآن نحو مخصوص مى‌نشيند و به راحتى فضولات از او دفع مى‌شود، پس بلندمرتبه است آن‌كس كه نعمت‌هايش ظاهر و آشكار و از شماره افزون است. و سزاوار است كه آدمى پس از معرفت باين نعمت خداوندى در ستر عورتش، از ظهور صفات زشت، كه در حقيقت عورت نفس و روح اوست، حيا نموده و از ارتكاب گناه اجتناب ورزد.

پنجم اينكه در نعمت‌هاى الهى در آفرينش اسباب تطهير كه آب و زمين باشد فكر كند و فراوانى و ارزانى آن را مد نظر قرار دهد.

ششم اينكه در اين منتى كه خدا بر اين امت نهاده و مسئله طهارت را بر آنها سهل و آسان گرفته بينديشد، و اين نعمت را با وسوسه‌هاى بيجا و تجاوز از حدودى كه خدا براى اين مسئله مقرر داشته، كفران ننمايد و خود را به سختى نيفكند كه وسوسه از زيان‌بارترين صفات و امراض قلبى است. و در اين مورد از پيشوايان دين تبعيت كند كه مبالغه در احتياط در اين باب را براى ما جايز ندانسته بلكه با قول و عمل خود از آن نهى‌