اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١١ - باب اول در اشاره به آنچه كه عاقل را از تفكر در حقيقت طهارت لازم مىآيد

مى‌گويم اين حقيقت از نقل و عقل بدست مى‌آيد: اما نقل همان آيه سوره و الشمس در اين زمينه كفايت مى‌كند كه پس از آن سوگندهاى عظيم، ذات اقدس حق مى‌فرمايد:

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها. وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها.

ترجمه: به تحقيق رستگار شد آن‌كس كه اين نفس را تزكيه نمود و پاك ساخت. و بى‌بهره گشت آنكه آن را آلوده نمود.

اين همه تأكيد گوياى اين حقيقت است كه طهارت قلب بمراتب از طهارت بدن مهم‌تر است و وقتى كه ما طهارت را نصف ايمان دانستيم مسلما آنچه را كه از اهميت بيشترى برخوردار است كه همان طهارت باطن باشد در بر خواهد داشت و بهمين زودى در اخبارى كه در اين باب رسيده آنچه را كه صريحا دال بر اين حقيقت باشد خواهد آمد.

اما دليل عقلى: اگر تو لطف حضرت حق تعالى را مد نظر داشته باشى و در اين امر كه او از تو طهارت مكانى را كه مجاور تو است و پاكيزگى لباسى را كه بر تن تو است و بدنى را كه به منزله قشر و پوستى براى حقيقت تو مى‌باشد از تو خواسته تأمل نمائى، از اين امور باين نتيجه مى‌رسى و علم قطعى برايت حاصل مى‌شود كه ذات اقدس حق مسلما به طهارت قلبت بى‌توجه نبوده و به پاكيزگى باطنت از آلودگى‌ها و كثافتهاى معنوى كه خباثت و ناپاكيش با كثافات ظاهرى اصلا قابل قياس نيست توجه دارد.