سپس خداوند، او را زنده گردانيد. موسى، توبه كرد و گفت: «تو منزّهى! به درگاهت، توبه كردم و من، نخستينِ مؤمنانم»؛ يعنى نخستين مؤمن از ايشان كه ايمان آورد كه هرگز، تو را نمى‌بيند.

و امّا سخن او كه: «و قطعاً، بار ديگرى هم او را ديده است، نزديك سِدرة المُنتهى»، يعنى محمّد صلى الله عليه و آله نزديك سِدرة المُنتهى بود، جايى كه هيچ آفريده‌اى از آفريدگان خدا از آن فراتر نمى‌روند (/ پايش بدان جا نمى‌رسد).

و سخن او در آخر آيه: «ديده [اش‌] منحرف نگشت و [از حد] در نگذشت. به راستى كه [برخى‌] از آيات بزرگِ پروردگار خود را ديد». [پيامبر صلى الله عليه و آله‌] جبرئيل عليه السلام را دو بار در چهره [ى واقعى‌] اش ديد: اين بار و بارى ديگر، و اين [كه او را آيت بزرگى ناميد،] از آن روست كه خلقت جبرئيل عليه السلام، باعظمت است؛ چرا كه او از موجودات روحانى‌اى است كه شكل و شمايل و اوصاف آنها را جز پروردگار جهانيان، خدا، كسى درك نمى‌كند.

و امّا سخن او كه: «در آن روز، شفاعت [به كسى‌] سود نمى‌بخشد، مگر به كسى كه [خداى‌] رحمان، اجازه دهد و سخنش را بپسندد. آنچه را كه آنان در پيش دارند و آنچه را كه پشت سر گذاشته‌اند، مى‌داند، حال آن كه ايشان، بِدان دانشى ندارند»، يعنى آفريدگان، به خداوند عز و جل احاطه علمى ندارند؛ زيرا خداوند- تبارك و تعالى- بر ديدگان دل‌ها، پرده نهاده است. بنا بر اين، نه هيچ فهمى به چگونگى او مى‌رسد، و نه هيچ دلى مى‌تواند برايش حدّى تعيين كند. پس او را توصيف نمى‌كند، مگر همان گونه كه او خود، خويشتن را توصيف كرده است: هيچ چيز، همانندش نيست، شنوا و بيناست، آغاز و انجام است، پيدا و پنهان است، و آفريننده و پديد آورنده و صورتگر است. او آفريننده اشياست. بنا بر اين، هيچ يك از اشيا، همانند او- كه بزرگ و متعالى است- نيست.

آن مرد گفت: آسوده‌ام نمودى. خدا آسوده‌ات كند! و گِره از كارم گشودى. خدا، به تو پاداش بسيار دهد، اى امير مؤمنان!

امام عليه السلام [در ادامه‌] فرمود: «و امّا سخن او كه: «و هيچ بشرى را نمى‌رسد كه خدا با او سخن گويد، مگر از راه‌وحى يا از پسِ حجابى، يا فرستاده‌اى را بفرستد و به اذن او، هر چه را بخواهد، وحى نمايد» و اين سخن او كه: «و خدا، با موسى آشكارا سخن گفت» و سخن او كه: «و پروردگارش،