شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٩ - ٤/ ١٤ تفسير آيههاى متشابه

١٦٢٤. الكافى‌- به نقل از هشام بن حكم-: ابو شاكر دَيَصانى گفت: در قرآن، آيه‌اى است كه همان سخن ماست.

گفتم: كدام آيه؟

گفت: «او كسى است كه هم در آسمان، خداست و هم در زمين، خداست».

من ندانستم كه چه جوابى به او بدهم. به حج رفتم و ماجرا را به امام صادق عليه السلام گفتم. ايشان فرمود: «اين، سخن يك زنديقِ بدذات است. چون نزدش باز گشتى، به او بگو: نام تو در كوفه چيست؟ خواهد گفت: فلان. بگو: نامت در بصره چيست؟

خواهد گفت: فلان. بگو: پروردگار ما، اللَّه، نيز چنين است: در آسمان، خداست، در زمين، خداست، در درياها، خداست، در بيابان‌ها خداست، و در همه جا خداست».

٤/ ١٤ تفسير آيه‌هاى متشابه‌

١٦٢٥. امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى عز و جل: «پس چون ما را به خشم آوردند، آنان را به سختى، كيفر داديم»-: خداى عز و جل، همچون به خشم آمدن ما به خشم نمى‌آيد؛ بلكه او دوستانى براى خود آفريده كه خشمگين مى‌شوند و خشنود مى‌گردند، و آنها آفريدگان و پرورده‌شدگان هستند و خدا، خشنودى آنها را خشنودى خود و خشم آنها را خشم خود دانسته است؛ چرا كه آنها را دعوت كنندگان به سوى خود و راه‌نمايان بر خود قرار داده است و از اين روست كه چنين مقامى دارند؛ امّا اين، بدان معنا نيست كه آنچه به آنها مى‌رسد، خدا را نيز فرا مى‌گيرد؛ بلكه مقصود، همان است كه در اين جمله‌ها قصد شده است: «هركه به دوست من اهانت كند، به جنگ من آمده و مرا به پيكار خوانده است» و «هر كه از فرستاده فرمان بَرَد، بى شك، خدا را فرمان برده است» و «بى شك، كسانى كه با تو بيعت مى‌كنند، با خدا بيعت مى‌كنند. دست خدا،