شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٣ - ٤/ ١٩ آگاهى دادن نسبت به تفسيرهاى نادرست

يا چيز شبيه آن را به پشت سرش پرتاب مى‌كرد و مى‌گفت: شوهر [كردن‌] براى من از اين، بى‌ارزش‌تر است. ديگر نه سرمه مى‌كشم، نه شانه مى‌زنم، و نه عطر مى‌زنم، و نه تا يك سال ازدواج مى‌كنم. اولياى ميّت هم او را از خانه‌اش بيرون نمى‌كردند؛ بلكه از تركه همسرش تا يك سال، هزينه او را مى‌پرداختند.

خداوند متعال در اوّل اسلام، اين آيه را نازل كرد: «كسانى از شما كه مى‌ميرند و همسرانى بر جاى مى‌گذارند، براى همسرانشان وصيّت كنند تا يك سال [به آنها] كالايى داده شود و [از خانه شوهر] بيرون نشوند». وقتى اسلام جان گرفت، خداوند متعال، اين آيه را نازل فرمود:

«كسانى از شما كه مى‌ميرند و همسرانى بر جاى مى‌گذارند، [همسران‌] چهار ماه و ده روز، عدّه نگه دارند. پس هر گاه عدّه‌شان را به پايان رساندند، بر شما باكى نيست در آنچه به نحو پسنديده در باره خود انجام دهند، و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد، آگاه است».

ر. ك: ج ٢ ص ١٥٣ (آيه‌هايى كه منسوخ ناميده شده‌اند) و ص ١٩٦ (پژوهشى در باره نسخ در قرآن).

٤/ ١٩ آگاهى دادن نسبت به تفسيرهاى نادرست‌

١٦٦٧. عيون أخبار الرضا عليه السلام‌- به نقل از ابو صلت هروى-: وقتى مأمون، صاحب‌نظران مسلمان و يهودى و مسيحى و مجوس و صابئيان و نيز صاحب‌نظران ديگر اديان را در مجلس امام رضا عليه السلام گرد آورد، هيچ كسى اقدام به احتجاج نكرد، مگر اين كه امام عليه السلام چنان او را محكوم كرد كه گويى سنگ در دهانش نهاده شده است.

على بن محمّد بن جهم برخاست و به ايشان گفت:

اى پسر پيامبر خدا! آيا قائل به عصمت پيامبران هستى؟

امام عليه السلام فرمود: آرى.

گفت: پس در اين سخن خداى عز و جل چه مى‌كنى: «آدم، پروردگارش را نافرمانى كرد و بيراهه رفت» و نيز در اين سخن خداوند عز و جل: «و صاحب ماهى، آن گاه كه خشمگين رفت، گمان برد كه ما بر او توانايى نداريم»؟ و در باره سخن خداوند عز و جل در باره يوسف: «آن زن‌