شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢١ - الف - مجادله در قرآن

٣/ ٢ مجادله نكوهيده‌

الف- مجادله در قرآن‌

قرآن‌

«و به راستى در اين قرآن، براى مردم از هر گونه مَثَلى آورديم؛ ولى انسان بيش از هر چيز، سرِ جدال دارد».

«آيا كسانى را كه در [ابطال‌] آيات خدا مجادله مى‌كنند، نديده‌اى [كه‌] تا كجا [از حقيقت‌] منحرف گشته‌اند؟».

«جز آنهايى كه كفر ورزيدند، [كسى‌] در آيات خدا مجادله نمى‌كند. پس رفت و آمدشان در شهرها، تو را دستخوش فريب نگرداند».

«و [تا] آنان كه در آيات ما مجادله مى‌كنند، بدانند كه ايشان را [روىِ‌] گريزى نيست».

حديث‌

١٧٦٢. امام باقر عليه السلام‌- در باره آيه «و هر گاه كسانى را كه در آيات ما فرو مى‌روند، ديدى»-: يعنى [هرگاه كسانى را ديدى كه‌] در باره خدا بحث‌هاى كلامى، و در باره قرآن، مجادله مى‌كنند، «از آنان روى بگردان تا اين كه به سخن ديگرى بپردازند».

١٧٦٣. امام باقر عليه السلام: كسانى كه در آيات خدا فرو مى‌روند، همان مجادله‌گران اند.

١٧٦٤. امام باقر عليه السلام: با اهل مجادله، همنشينى نكنيد؛ زيرا اينان، همان كسانى هستند كه در آيات خدا فرو مى‌روند.

١٧٦٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: مجادله در قرآن، كفر است.