شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩١ - ٤/ ١٤ تفسير آيههاى متشابه

بالاى دست‌هاى آنان است».

پس همه اين جمله‌ها و همانند آنها به همان معناست كه برايت گفتم، و همين طور است خشنودى و خشم و چيزهاى ديگرى كه همانند اينهاست، و اگر خدا دچار خشم و رنجش شود- در حالى كه اين دو را خدا آفريده و پديد آورده است-، گوينده اين سخن مى‌تواند بگويد: آفريدگار، روزى نابود خواهد شد؛ زيرا اگر خشم و رنجش در او راه يابد، دگرگونى در او راه مى‌يابد و در اين صورت، از نابودى در امان نخواهد بود و در اين صورت، ايجاد كننده از ايجاد شده، و نيرو بخشنده از نيرو گرفته، و آفريدگار از آفريده شده، [متمايز و] شناخته نمى‌شود، و خدا از اين سخن، بسى برتر است.

١٦٢٦. الكافى‌- به نقل از صفوان بن يحيى-: ابو قُرّه محدّث از من خواست تا او را خدمت امام رضا عليه السلام ببرم. من نيز از امام عليه السلام اجازه گرفتم و ايشان اجازه داد. ابو قرّه، خدمت امام عليه السلام رسيد و پرسش‌هايى در مورد حلال و حرام كرد تا اين كه پرسيد: آيا مى‌پذيرى كه خدا حمل مى‌شود؟

امام رضا عليه السلام فرمود: «هر حمل شده‌اى، در موردش كارى انجام مى‌شود و [در اين كار، يعنى حمل كردن‌] به غير خود، نسبت داده مى‌شود و [به آن‌] نيازمند است، و حمل شده در لفظ، اسمى است كه كمبود را مى‌رساند، و حمل كننده، اسم فاعل است و در لفظ، ستايش را مى‌رساند. همچنين است اين واژه‌ها: زِبَر و زير، و بالا و پايين. خدا فرموده است: «نيكوترينِ نام‌ها از آنِ خداست. پس او را بدانها بخوانيد» و در كتاب‌هاى [آسمانى‌] خود، نگفته كه او" حمل شده" است؛ بلكه گفته: او حمل كننده در خشكى و درياست و آسمان‌ها و زمين را از افتادن، نگه مى‌دارد، و" حمل شده"، غير خداست و هرگز شنيده نشده كسى كه به خدا و سترگى او ايمان آورده، در دعايش بگويد: اى حمل شده!».

ابو قرّه گفت: خود خدا فرموده است: «و عرش پروردگارت را در آن روز، هشت [حمل‌