«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صدقه‌هاى خود را با منّت و آزار، باطل مكنيد، مانند كسى كه مالش را براى خودنمايى به مردم، انفاق مى‌كند و به خدا و روز بازپسين، ايمان ندارد. پس مَثَلِ او همچون مَثَلِ سنگ خارايى است كه بر روى آن، خاكى [نشسته‌] است، و رگبارى به آن رسيده و آن [سنگ‌] را سخت و صاف بر جاى نهاده است. آنان (رياكاران) نيز از آنچه به دست آورده‌اند، بهره‌اى نمى‌برند، و خداوند، گروه كافران را هدايت نمى‌كند».

ك- مَثَل زندگى دنيا

«در حقيقت، مَثَلِ زندگى دنيا، به سان آبى است كه آن را از آسمان، فرو ريختيم، پس گياه زمين- از آنچه مردم و دام‌ها مى‌خورند- با آن در آميخت، تا آن گاه كه زمين، پيرايه خود را بر گرفت و آراسته گرديد و اهل آن پنداشتند كه آنان بر آن قدرت دارند. شبى يا روزى، فرمان [ويرانى‌] ما آمد و آن را چنان درويده كرديم كه گويى ديروز وجود نداشته است. اين گونه نشانه‌ها [ى خود] را براى مردمى كه انديشه مى‌كنند، به روشنى بيان مى‌كنيم».

«و براى آنان، زندگى دنيا را مَثَل بزن كه مانند آبى است كه آن را از آسمان، فرو فرستاديم.

سپس گياه زمين با آن در آميخت و [چنان‌] خشك گرديد كه بادها پراكنده‌اش كردند، و خداست كه همواره بر هر چيزى تواناست».

«بدانيد كه زندگى دنيا، در حقيقت، بازى و سرگرمى و آرايش و فخرفروشىِ شما به يكديگر و فزون‌جويى در اموال و فرزندان است. [مَثَل آنها] چون مَثَل بارانى است كه كشاورزان را رُستنىِ آن [باران‌]، به شگفتى مى‌اندازد، سپس [آن كشت‌] خشك شود و آن را زرد ببينى، آن گاه خاشاك شود. و در آخرت، [دنيا پرستان را] عذابى سخت است و [مؤمنان را] از جانب خدا آمرزش و خشنودى است، و زندگانى دنيا، جز كالاى فريبنده نيست».

ل- مَثَل كردارهاى كافران‌

«مَثَل كسانى كه به پروردگار خود كافر شدند، كردارهايشان به خاكسترى مى‌ماند كه بادى تند در روزى توفانى بر آن بوزد. از آنچه به دست آورده‌اند، هيچ [بهره‌اى‌] نمى‌توانند بُرد. اين است همان گم‌راهىِ دور و دراز».

«و كسانى كه كفر ورزيدند، كارهايشان چون سرابى در زمينى هموار است كه تشنه، آن را آبى مى‌پندارد، تا چون بِدان رسد، آن را چيزى نيابد و خدا را نزد خويش يابد و حسابش را تمام به او بدهد و خدا زودشمار است».