«و براى آنان، آن دو مرد را مَثَل بزن كه به يكى از آنها دو باغ انگور داديم و پيرامون آن دو [باغ‌] را با درختان خرما پوشانديم، و ميان آن دو را كشتزارى قرار داديم. هر يك از اين دو باغ، محصول خود را [به موقع‌] مى‌داد و از [صاحبش‌] چيزى دريغ نمى‌ورزيد، و ميان آن دو [باغ‌]، نهرى روان كرده بوديم. و براى او ميوه فراوان بود. پس به رفيقش- در حالى كه با او گفت و گو مى‌كرد- گفت: «مال من از تو بيشتر است و از حيث افراد از تو نيرومندترم» و در حالى كه او به خويشتن ستمكار بود، داخل باغ شد [و] گفت: «گمان نمى‌كنم اين نعمت، هرگز زوال پذيرد و گمان نمى‌كنم كه رستاخيز، بر پا شود، و اگر هم به سوى پروردگارم باز گردانده شوم، قطعاً بهتر از اين را در بازگشت، خواهم يافت». رفيقش- در حالى كه با او گفت و گو مى‌كرد- به او گفت: «آيا به آن كسى كه تو را از خاك، [و] سپس از نطفه آفريد، آن گاه تو را [به صورت‌] مردى در آورد، كافر شدى؟ امّا من [مى‌گويم:] اوست خدا، پروردگار من، و هيچ كس را با پروردگارم شريك نمى‌سازم. و چون داخل باغت شدى، چرا نگفتى:" ما شاء اللَّه. نيرويى جز به [قدرت‌] خدا نيست"؟ اگر مرا از حيث مال و فرزند، كمتر از خود مى‌بينى، اميد است كه پروردگارم بهتر از باغ تو را به من عطا فرمايد، و بر آن [باغ تو]، آفتى از آسمان بفرستد، تا به زمينى هموار و لغزنده تبديل گردد، يا آب آن [در زمين‌] فروكش كند تا هرگز نتوانى آن را به دست آورى». [پس به او رسيد آنچه بايد برسد] و [آفت آسمانى‌] ميوه‌هايش را فرا گرفت. پس براى [از كف دادن‌] آنچه در آن [باغ‌] هزينه كرده بود، دست‌هايش را بر هم مى‌زد، در حالى كه داربست‌هاى آن، فرو ريخته بود و [به حسرت‌] مى‌گفت: اى كاش هيچ كس را شريك پروردگارم نمى‌ساختم!».

و- مَثَل كافر

«و مَثَل [دعوت كننده‌] كافران، چون مَثَل كسى است كه حيوانى را كه جز صدا و ندايى [مبهم، چيزى‌] نمى‌شنود، بانگ مى‌زند. [آرى،] كرند، لال اند، كورند، [و] در نمى‌يابند».

«قطعاً بدترين جنبندگان نزد خدا، كران و لالانى اند كه نمى‌انديشند».

ز- مَثَل مشرك‌

«داستان كسانى كه غير از خدا دوستانى اختيار كرده‌اند، همچون داستان عنكبوت است كه [با آب دهان خود،] خانه‌اى براى خويش ساخته است و در حقيقت- اگر مى‌دانستند- سست‌ترينِ خانه‌ها، همان خانه عنكبوت است».

«در حالى كه ايمان آورندگانِ خالص به خدا باشيد؛ نه شريك گيرندگان [براى‌] او! و هر كس به خدا شرك ورزد، چنان است كه گويى از آسمان، فرو افتاده و مرغان [شكارى‌] او را ربوده‌اند، يا باد، او را به جايى دور افكنده است».