شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - ٤/ ٤ تفسير مفهومى

متمايز [از هم‌] نبودند. صبح، نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رفتم و قضيّه را به ايشان گفتم.

فرمود: «منظور، سياهى شب و سپيدى روز است».

١٥٦٧. الكافى‌- به نقل از حلبى-: از امام صادق عليه السلام در باره «رشته سپيد بامداد، از رشته سياه [شب‌]» پرسيدم. فرمود: «روشنى روز از تاريكى شب».

١٥٦٨. امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند: «و نمازت را به جهر مخوان و آن را با تَخافُت [هم‌] مخوان»-: منظور از «جَهر به نماز»، بلند كردن صدا، و منظور از «تَخافُت»، آهسته صحبت كردنى است كه گوشَت نشنود. [نمازت را] ميان اين دو بخوان.

١٥٦٩. امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند: «و نمازت را به جهر مخوان و آن را با تَخافُت [هم‌] مخوان»-: زياد بلند كردن صدا، و آن قدر آهسته صحبت كردن است كه گوش خودت هم نشنود.

١٥٧٠. امام باقر عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند: «و نمازت را به جهر مخوان و آن را با تَخافُت [هم‌] مخوان»-: اجهار، بلند كردن صداست، به گونه‌اى كه افرادِ دوردست هم بشنوند، و اخفات، آهسته كردن آن، به گونه‌اى كه فرد نزديك تو هم- جز صدايى نامفهوم- نشنود.

١٥٧١. تهذيب الأحكام‌- به نقل از زُراره-: به امام صادق عليه السلام گفتم: خداوند در اين آيه: «از تو در باره انفال مى‌پرسند. بگو: انفاق براى خدا و پيامبر اوست». چه مى‌فرمايد؟

فرمود: «انفال براى خدا و پيامبر خداست. انفال، سرزمين‌هايى اند كه صاحبان آنها بدون تاخت و تاز و لشكركشى، ترك وطن كرده‌اند. اين اموال بازمانده، براى خدا و پيامبر هستند».