شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٥ - ٢/ ٤ استواران در دانش و در شناخت تأويل

١٥٢٧. امام على عليه السلام: اگر مى‌خواستم، هفتاد شتر را از تفسير «فاتحة الكتاب» بار مى‌كردم.

١٥٢٨. امام باقر عليه السلام: هيچ كس، جز اوصيا نمى‌تواند ادّعا كند كه همه قرآن، [يعنى‌] ظاهر و باطنش را مى‌داند.

١٥٢٩. تفسير العيّاشى‌- به نقل از اصبغ بن نباته-: چون امير مؤمنان عليه السلام به كوفه آمد، تا چهل روز در نماز صبح براى آنان [سوره‌] «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى» را مى‌خواند. منافقان گفتند: به خدا سوگند كه پسر ابو طالب، قرآن را خوب نمى‌داند. اگر قرآن را خوب مى‌دانست، قطعاً سوره ديگرى هم برايمان مى‌خواند!

اين سخن به گوش امام عليه السلام رسيد. فرمود: «واى بر آنان! من، ناسخ آن را از منسوخش، و محكم آن را از متشابهش، و فصل آن را از وصلش، و حروف آن را از معانى‌اش باز مى‌شناسم. به خدا سوگند، هيچ حرفى بر محمّد صلى الله عليه و آله نازل نشد، مگر آن كه من مى‌دانم در باره چه كسى و در چه روزى و در كجا نازل شده است. واى بر آنان! آيا نمى‌خوانند كه: «قطعاً در صحيفه‌هاى گذشته اين [معنى‌] هست؛ صحيفه‌هاى ابراهيم و موسى»؟ به خدا سوگند كه [آن صحيفه‌ها] نزد من اند. آن دو را من از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ارث بردم، و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از ابراهيم و موسى عليهما السلام به ارث برد. واى بر آنان! به خدا سوگند، من كسى هستم كه خداوند در باره‌ام [آيه‌]: «و گوش‌هاى شنوا آن را نگاه مى‌دارند» را فرو فرستاد. ما نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بوديم و ايشان ما را از آمدن وحى، باخبر مى‌ساخت و من و حاضران، آن را به گوش مى‌سپرديم و چون [از نزد پيامبر صلى الله عليه و آله‌] خارج مى‌شديم، آنها مى‌گفتند: هم‌اكنون چه گفت؟[١]».

١٥٣٠. امام صادق عليه السلام: استواران در دانش، امير مؤمنان و امامانِ پس از او هستند.

[١]. اشاره است به آيه ١٦ از سوره محمّد صلى الله عليه و آله:« و در ميان آنان( منافقان)، كسانى هستند كه‌[ در ظاهر] به‌[ سخنان‌] تو گوش مى‌دهند؛ ولى چون از نزد تو بيرون مى‌روند، به دانش يافتگان مى‌گويند:« هم‌اكنون چه گفت؟». اينان، همانهايند كه خدا بر دل‌هايشان مهر نهاده است و از هوس‌هاى خود، پيروى مى‌كنند».