«دعوت حق، براى اوست، و كسانى كه جز او را مى‌خوانند، به آنان هيچ جوابى نمى‌دهند، مگر مانند كسى كه دو دستش را به سوى آب بگشايد تا [آب‌] به دهانش برسد، در حالى كه [آب‌] به [دهان‌] او نخواهد رسيد، و دعاى كافران جز بر هدر نيست».

ح- مَثَل منافق‌

«مَثَل آنان، همچون مَثَل كسانى است كه آتشى افروختند و چون پيرامون آنان را روشنايى داد، خدا نورشان را برد و آنان را در ميان تاريكى‌هايى كه نمى‌بينند، رها ساخت».

«يا چون [كسانى كه در معرض‌] رگبارى از آسمان- كه در آن، تاريكى‌ها و رعد و برقى است- [قرار گرفته‌اند]، از [نهيب‌] آذرخش [و] از بيم مرگ، سر انگشتان خود را در گوش‌هايشان مى‌نهند؛ ولى خدا بر كافران، احاطه دارد».

ط- مَثَل انفاق كردن در راه خدا

«مَثَل [صدقاتِ‌] كسانى كه اموالِ خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، همانند دانه‌اى است كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه‌اى، صد دانه باشد و خداوند براى هر كس كه بخواهد، [آن را] چند برابر مى‌كند، و خداوند، گشايشگر داناست. كسانى كه اموالِ خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، سپس در پىِ آنچه انفاق كرده‌اند، منّت و آزارى روا نمى‌دارند، پاداش آنان برايشان نزد پروردگارشان [محفوظ] است، و بيمى بر آنان نيست و اندوهگين نمى‌شوند.

گفتارى پسنديده [در برابر نيازمندان‌] و گذشت [از اصرار و تندىِ آنان‌]، بهتر از صدقه‌اى است كه آزارى به دنبال آن باشد، و خداوند، بى‌نياز بردبار است. اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صدقه‌هاى خود را با منّت و آزار، باطل مكنيد، مانند كسى كه مالش را براى خودنمايى به مردم، انفاق مى‌كند و به خدا و روز بازپسين، ايمان ندارد. پس مَثَلِ او، همچون مَثَلِ سنگ خارايى است كه بر روى آن، خاكى [نشسته‌] است، و رگبارى به آن رسيده و آن [سنگ‌] را سخت و صاف بر جاى نهاده است. آنان (رياكاران) نيز از آنچه به دست آورده‌اند، بهره‌اى نمى‌برند، و خداوند، گروه كافران را هدايت نمى‌كند. و مَثَل [صدقاتِ‌] كسانى كه اموال خويش را براى طلب خشنودى خدا و استوارى روحشان انفاق مى‌كنند، همچون مَثَلِ باغى است كه بر فراز پشته‌اى قرار دارد [كه اگر] رگبارى بر آن برسد، دو چندان محصول برمى‌آورد، و اگر رگبارى هم بر آن نرسد، بارانِ ريزى [براى آن بس است‌] و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد، بيناست».