على، «به آن كافر شدند». پس خداوند در باره آنها فرمود: «لعنت خدا بر كافران!». امام باقر در اين باره فرمود: «در باطن قرآن، منظور از" كافران"، بنى اميّه هستند».

امام باقر عليه السلام فرمود: «اين آيه، بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين گونه نازل شد: «چه بسيار بد، خود را فروختند تا كافر شوند به آنچه خداوند نازل كرد» در باره على «از سر ستمكارى» و خداوند در حقّ على فرموده است: «خداوند نازل مى‌كند از فضل خود بر هر يك از بندگانش كه بخواهد» يعنى على. خداوند فرموده است: «سزاوار خشمى افزون بر خشمى شدند»، يعنى بنى اميّه، «و براى كافران»، يعنى بنى اميّه، «عذاب خوار كننده‌اى است».

١٦٦٠. تفسير العيّاشى‌- به نقل از جابر در باره سخن خداوند: «چرا هر گاه پيامبرى چيزى را كه خوشايند شما نبود، برايتان آورد»-: امام باقر عليه السلام فرمود: اين، مَثَل موسى عليه السلام و پيامبرانِ پس از او و عيسى عليه السلام است كه براى امّت محمّد صلى الله عليه و آله نمونه آورده شده است. خداوند به آنان فرمود: اگر محمّد براى شما آورد «آنچه را كه خوشايندتان نبود، كبر ورزيديد»، به موالات على. «پس عدّه‌اى» از خاندان محمّد را «تكذيب كرديد و عدّه‌اى را كشتيد» اين است تفسير باطنى آن».

١٦٦١. تفسير العيّاشى‌- به نقل از جابر-: از امام باقر عليه السلام در باره تفسير اين سخن خداوند:

«خداوند مى‌خواهد كه با كلمات خود، حق را ثابت و كافران را ريشه‌كن كند». پرسيدم.

امام باقر عليه السلام فرمود: «تفسير باطنى آن، اين است كه: خداوند اراده دارد؛ زيرا خداوند، آن را اراده كرده، ولى هنوز آن را انجام نداده است. سخن خداوند: «با كلمات خود، حق را ثابت كند»، يعنى حقّ خاندان محمّد را ثابت كند. سخن خداوند: «با كلمات خود»، فرمود:" كلمات خدا" در باطن، على، همان كلمه باطنى خداست. سخن خداوند: «كافران را ريشه‌كن كند»، آنان بنى اميّه هستند. آنان كافرند و خداوند، ريشه‌شان را مى‌كند.

اين سخن خداوند: «تا حق را ثابت كند»، يعنى حقّ خاندان محمّد را، وقتى قائم عليه السلام قيام مى‌كند، ثابت كند. و سخن او: «و باطل را نابود سازد»، يعنى قائم هر گاه قيام كرد،