شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٣ - ٢/ ٤ استواران در دانش و در شناخت تأويل
١٥٠١. امام على عليه السلام: علم قرآن را كسى نمىداند چيست، مگر آن كه مزهاش را چشيده باشد، و به واسطه آن علم، نادانىاش به دانايى بدل گشته، و كورىاش به بينايى، و كرىاش به شنوايى، و به آنچه گذشته علم يافته، و به واسطه آن زنده شده باشد، پس از اين كه مرده بود .... پس، آن را فقط نزد اهلش بجوييد؛ زيرا فقط ايشان اند آن نورى كه بايد از آن روشنايى گرفت و پيشوايانى كه بايد به آنان اقتدا كرد، و ايشان [مايه] زندگىِ علم و مرگ نادانى اند. آنان اند كه داورىشان، از دانش آنان خبر مىدهد، و سكوتشان از سخنشان، و برونشان از درونشان. با دين، مخالفت نمىورزند و در آن، اختلاف نمىكنند.
١٥٠٢. تهذيب الأحكام- به نقل از عبيده سلمانى-: شنيدم كه امام على عليه السلام مىفرمايد: «اى مردم! از خدا بترسيد و براى مردم فتوايى ندهيد كه نمىدانيد؛ چرا كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گاه، سخنى فرموده و سپس از آن به سخنى ديگر باز گشته[١] و گاه، سخنى فرموده كه هر كس آن را در غير موضعش بگذارد، بر او دروغ بسته است».
عبيده و علقمه و اسود و عدّهاى ديگر برخاستند و گفتند: اى امير مؤمنان! پس با آنچه در باره [تفسير] قرآن براى ما [از صحابه و ديگران] روايت شده است، چه كنيم؟
فرمود: «بايد در باره آنها از عالمان خاندان محمّد صلى الله عليه و آله سؤال شود».
١٥٠٣. امام على عليه السلام: خداوند بزرگ و بلندمرتبه، ما را پاك و معصوم ساخته، و گواه بر بندگانش و حجّت در زمينش قرار داده، و ما را با قرآن و قرآن را با ما قرين كرده است، به طورى كه نه ما از آن جدا مىشويم و نه قرآن از ما جدا مىشود.
١٥٠٤. امام على عليه السلام: اولياى خدا، آنان اند كه به باطن دنيا مىنگرند، آن گاه كه ديگر مردمان، به ظاهرش چشم دارند .... كتاب [خدا] به واسطه آنان دانسته مىشود و آنان به واسطه آن، دانايند. كتاب به واسطه آنان پا بر جاست و آنان به آن بر پايند.[٢]
[١]. يعنى مواردى كه پيامبر صلى الله عليه و آله حكمى داده و سپس آن را با حكمى ديگر، نسخ كرده است و يا احكام موقّتىكه با پايان يافتن زمانشان، خود به خود، نسخ شدهاند.
[٢]. ابن ابى الحديد مىگويد: اين عبارت، صلاحيت آن را دارد كه اماميّه آن را شرح حال امامان خود- كه آنها را معصوم مىدانند-، قرار دهند؛ چرا كه مىفرمايد: اميدِ دانستهاى بالاتر از اميدِ دانسته خود نمىيابند؛ و قرآن به واسطه آنان دانسته مىشود و آنان به وسيله قرآن دانا گشتهاند.