شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٥ - ٢/ ٤ استواران در دانش و در شناخت تأويل

١٥٠٥. امام حسن عليه السلام‌- در مجلس معاويه-: من، پسر بهترين كنيزان [خدا] و بانوى بانوان هستم. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با علم خداوندِ بزرگ و بلندمرتبه، ما را تغذيه كرد، و تأويل [و تفسير] قرآن و احكام دشوار را به ما آموخت. ارجمندى و بزرگى، و سخن بلند، و افتخار و برترى، از آنِ ماست.

١٥٠٦. امام باقر عليه السلام: از جمله علومى كه به ما داده شده، [علمِ‌] تفسير و احكام قرآن است.

١٥٠٧. امام باقر عليه السلام‌- در باره آيه: «بگو: خدا كافى است و آن كس كه نزد او علم كتاب است، ميان من و شما گواه باشد»-: مقصود او، ما هستيم، و در رأس ما على عليه السلام است كه پس از پيامبر صلى الله عليه و آله، برترين و بهترينِ ماست.

١٥٠٨. امام باقر عليه السلام: اگر براى دانشِ خود- كه خداوند عز و جل به من داده است- كسانى را مى‌يافتم كه آن را تحمّل كنند، هر آينه از كلمه «صمد»، توحيد و اسلام و ايمان و دين و احكام را نشر مى‌دادم.

١٥٠٩. تفسير العيّاشى‌- به نقل از فضيل بن يسار-: از امام باقر عليه السلام در باره اين حديث: «هيچ آيه‌اى در قرآن نيست، مگر اين كه ظاهرى و باطنى دارد، و هيچ حرفى در آن نيست، مگر اين كه مرزى دارد و هر مرزى ورودگاهى دارد» پرسيدم: مقصود از اين كه ظاهرى و باطنى دارد، چيست؟

فرمود: «ظاهر و باطن آن، تأويل آن است. پاره‌اى از آنها تحقّق يافته و پاره‌اى ديگر هنوز تحقّق نيافته است. مانند خورشيد و ماه، در جريان است و هر زمان كه وقتش برسد، تحقّق مى‌يابد. خداوند متعال فرموده است: «و تأويل آن را نمى‌داند، مگر خدا و ريشه‌داران در دانش». ماييم كه آن را مى‌دانيم».