شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٧ - ٤/ ٥ تفسير مصداقى

١٥٨٨. امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى عز و جل: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است»-: [يعنى‌] فرمان‌بردارى از خدا و شناخت امام.[١]

١٥٨٩. تفسير العيّاشى‌- به نقل از سليمان بن خالد-: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است» پرسيدم. فرمود: «حكمت، شناخت و فهم دين است. پس هر كس از شما فهم يافت، او حكيم است».

١٥٩٠. الكافى‌- به نقل از حمران بن اعيَن-: به امام صادق عليه السلام گفتم: اين سخن خداى عز و جل: «بى گمان، به خاندان ابراهيم، كتاب داديم» چه معنايى دارد؟

فرمود: «منظور، نبوّت است».

گفتم: «حكمت»؟

فرمود: «فهم و داورى».

١٥٩١. امام صادق عليه السلام: از جمله خطاب‌هايى كه خداوند متعال به پيامبرش صلى الله عليه و آله نمود، اين بود كه فرمود: «اى محمّد! «همانا تو بر خُلقى عظيم هستى»، يعنى بخشندگى و خوش‌خويى.

١٥٩٢. امام صادق عليه السلام: اخلاق پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، [تجسّمِ‌] اين سخن خداوند عز و جل بود: «گذشت‌

[١]. على بن ابراهيم قمى، در تفسير اين آيه مى‌گويد:« منظور از خير كثير، شناخت امير مؤمنان و امامان عليهم السلام است» و در تفسير آيه« و به لقمان، حكمت داديم» مى‌گويد:« يعنى شناخت امام زمانش به او داده شد».