شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٥ - ٤/ ٥ تفسير مصداقى

١٥٨٥. مجمع البيان‌- به نقل از ابو بصير-: از امام باقر عليه السلام در باره آيه: «كسانى كه گفتند: «پروردگار ما اللَّه است»، سپس پايدارى ورزيدند» پرسيدم. فرمود: «به خدا سوگند كه آن، همين عقيده‌اى است كه شما داريد و «اگر بر اين راه، پايدارى مى‌كردند، آنان را آبى گوارا مى‌نوشانديم».

١٥٨٦. تهذيب الأحكام‌- به نقل از محمّد بن عمرو بن سعيد، از يكى از راويان شيعه-: زنى پيش عمر آمد و گفت: اى امير مؤمنان! من، زناكرده‌ام. بر من، حدّ خداوند را جارى ساز.

عمر، فرمان به سنگسار كردنِ او داد. امير مؤمنان، على عليه السلام، حضور داشت.

فرمود: «از او بپرس كه چگونه زنا كرده است».

عمر از وى پرسيد. زن گفت: من در بيابان بودم كه به تشنگىِ سختى گرفتارشدم. خيمه‌اى ديدم و به سوى آن رفتم. در خيمه با مردى بيابانى رو به رو شدم. از وى آب خواستم. از دادن آب به من امتناع ورزيد، مگر با اين شرط كه به وى تسليم گردم. به وى پشت كردم و فرار نمودم. تشنگىِ من فزونى يافت، به گونه‌اى كه چشم‌هايم به گودى نشست و از زبان افتادم. وقتى تشنگى‌ام به نهايت رسيد، نزد وى بر گشتم. او به من آب داد و با من نزديكى نمود.

على عليه السلام فرمود: «اين، همان است كه خداوند عز و جل در باره آن مى‌فرمايد: «كسى كه [براى حفظ جان خود، به انجام دادن گناهى‌] ناچار شود، بى آن كه ستمكار و متجاوز باشد، بر او گناهى نيست». اين زن، ستمكار و متجاوز نيست». پس رهايش كرد برود.

سپس عمر گفت: اگر على نبود، عُمَر نابود مى‌گشت.

١٥٨٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- در باره اين سخن خداى متعال: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است»-: حكمت، همان قرآن است.