شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٣ - ٤/ ٢ آياتى كه با آيات ديگر، تفسير مىشوند

زيرا جنبنده، روح توانايى دارد، با روح شهوت مى‌چرد، و با روح بدن، حركت مى‌كند».

سؤال كننده به ايشان گفت: اى امير مؤمنان! دلم را به فرمان خدا، زنده كردى.

١٥٥١. التوحيد- به نقل از عبد اللَّه بن فضل هاشمى-: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند: «هر كس را خداوند هدايت كند، او هدايت شده است، و هر كس را گم‌راه كند، براى او ولى و هدايتگرى نخواهى يافت» پرسيدم.

فرمود: «خداوند- تبارك و تعالى- در روز قيامت، ستمگران را از سراى كرامت خود، گم‌راه مى‌كند، و اهل ايمان و عمل صالح را به بهشتش راه‌نمايى مى‌نمايد، همان گونه كه گفته است: «خداوند، ستمگران را گم‌راه مى‌كند، و خداوند، هر چه بخواهد، مى‌كند» و فرموده است: «آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند، پروردگارشان آنان را به خاطر ايمانشان، به بهشت پُر نعمتى كه از زير درختانش نهرها جارى اند، هدايت مى‌كند».

١٥٥٢. الكافى‌- به نقل از هارون بن مسلم، از مسعدة بن صدقه-: از امام صادق عليه السلام- وقتى كه از وجوب امر به معروف و نهى از منكر بر همه امّت سؤال شد- شنيدم كه مى‌فرمود:

«نه».

به ايشان گفته شد: چرا؟

فرمود: «امر به معروف و نهى از منكر، بر شخص توانمندى واجب است كه از او اطاعت مى‌شود و آگاه به [بازشناسى‌] معروف از منكر باشد، نه بر ناتوانى كه راه به جايى نمى‌برد و نمى‌داند از چه به چه فرا بخواند. دليل اين، كتاب خداوند عز و جل است، آن جا كه فرموده: «بايد از ميان شما امّتى باشد كه به خير فرا بخوانند و امر به معروف و نهى از منكر نمايند». اين، براى افرادى ويژه است، نه عموم مردم؛ همان گونه كه خداوند عز و جل فرموده است: «از قوم موسى، امّتى بود كه به حق، دعوت مى‌كنند و به حق، دادگرى مى‌نمايند»، و نفرمود: امّت موسى، و نفرمود: همه قوم او، كه در آن روز، گروه‌هاى مختلفى بودند.