مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٥٩ - سیدالشهداء علیه السلام، عظمت روح و سلب آسایش از بدن

کالْقُنْفُذ باشد [١]. خوشا به حال بدنی که با یک روح کوچک توأم شده، همه سور و ساتها را برایش فراهم میکند، به قیمت دریوزگی و دزدی نان تهیه میکند، به قیمت جنایت و آدمکشی پُست تهیه میکند.

وای به حال بدنی که با یک روح شریف و بزرگ توأم است. چند لقمه نان جو بیشتر گیرش نمیآید که به زحمت باید از گلو پایین بدهد، از آن طرف باید شب زنده داری کند، روز باید دِرَّه به دستش بگیرد مراقب نظم اجتماع باشد، یا شمشیر به دست بگیرد و گردن تبهکاران را بزند، یک روز سر توی تنور برد ...

٢. علی علیه السلام درباره متقین میفرماید: انْفُسُهُمْ مِنْهُمْ فی تَعَبٍ، وَالنّاسُ مِنْهُمْ فی راحَةٍ [٢].

اینجا مراد از «نفس» نفس حیوانی است؛ اشاره است به اینکه آسایش آنها در آسایش و عدم سلب راحت از دیگران است.

٣. جمله امام حسین علیه السلام که از پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله روایت کرده است:«انَّ اللَّهَ یحِبُّ مَعالِی الْامورِ وَ یبْغِضُ سَفْسافَها» [٣] میرساند که روح امام با امور پست جسمی سروکار ندارد، سروکارش با معانی عالی و بلند است.

٤. برای بعضی روح خدمتگزار جسم است، یعنی فکر و عقل و عاطفه در خدمت هدفهای جسمانی و بدنی و حیوانی است، روح اسیر است، روح تاحدی رنج میبرد اگرچه روح کوچک حتی احساس رنج هم نمیکند؛ روح باید بزرگ باشد که احساس درد و رنج بکند، اگر احساس درد و رنج بکند کوچک نیست و در خدمت جسم قرار نمیگیرد.

٥. این شعر: