عجبا که در پنج قرن پیش یک مرد بوقلمون صفت که معلوم نیست شیعه است یا سنّی به نام ملّاحسین کاشفی [کتابی مینویسد به نام روضة الشهداء.] این مرد، واعظ است و چون اهل سبزوار و بیهق بوده و آنجا مرکز تشیع بوده ذکر مصیبت هم میکرده است. این مرد تا توانسته ساخته و پرداخته و حتی اسمهایی در این کتاب هست از اصحاب و از مخالفین که معلوم است مجعول است و ظاهراً از خود ساخته. بعد این کتاب چون فارسی بوده به دست مرثیه خوانها میافتد و سند و مدرک آنها میشود که این کتاب را از رو میخواندهاند و به همین مناسبت آنها را روضه خوان گفتهاند، و این کتاب بعد بجای همه کتابهای درست، منبع و مأخذ روضههای دروغ شده است. این کتاب در اواخر قرن نهم یا اوایل قرن دهم نوشته شده است زیرا ملاحسین کاشفی در ٩١٠ وفات کرده است. بعد در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم کتاب دیگری که صد چوب به سر آن کتاب زده به نام اسرارالشهادة نوشته و چاپ میشود و کار را میرساند به آنجا که رساندهاند. البته کتابهایی از قبیل محرق القلوب نیز بیتأثیر نبودهاند.

تحریفهای لفظی از قبیل: داستان لیلی و علی اکبر، داستان عروسی قاسم، داستان آب آوردن حضرت ابی الفضل در کودکی برای امام حسین، آمدن زینب در حین احتضار به بالین اباعبداللَّه علیه السلام، عبور اسرا در اربعین از کربلا، عدد مقتولین، هاشم بن عتبه با نیزه هجده ذرعی، روز عاشورا ٧٢ ساعت بود، امام حسین با زی شاهان از مکه خارج شد، بی خبر بودن امام سجاد علیه السلام از وقایع، افسانه اسب آوردن زینب برای اباعبداللَّه و بوسیدن گلوگاه آن حضرت، بیهوش شدن امام سجاد علیه السلام و امام صادق علیه السلام.

این تحریفها بعضی مربوط است به قبل از حادثه نظیر آب آوردن حضرت ابی الفضل در کودکی برای امام، بعضی مربوط است به بین راه مثل خروج امام از مکه با زی پادشاهان، بعضی مربوط است به روز عاشورا مثل داستان لیلی، عروسی قاسم، آمدن زینب در حین احتضار به بالین اباعبداللَّه، اسب حاضر کردن زینب برای امام، افتادن سکینه روی سم اسب، بوسیدن زیر گلو، آمدن هاشم مرقال، آمدن زعفر جنّی،