مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٦٩ - استعداد شبیه سازی در حادثه عاشورا
از امام تقاضای بیعت میکنند. بعد از سه روز امام حرکت میکند و به مکه میرود؛ به اصطلاح مهاجرت میکند و در مکه که حرم امن الهی است سکنی میگزیند و شروع به فعالیت میکند. چرا به مکه رفت؟ آیا به این جهت که مکه حرم امن الهی بود و معتقد بود که بنی امیه مکه را محترم خواهند شمرد؟ یعنی درباره بنی امیه چنین اعتقاد داشت که اگر سیاستشان اقتضا بکند و بخواهند او را در مکه بکشند، این کار را نمیکنند؟ یا نه، رفتن به مکه اولًا برای این بود که خود این مهاجرت اعلام مخالفت بود. اگر در مدینه میماند و میگفت من بیعت نمیکنم، صدایش آنقدر به عالم اسلام نمیرسید.
بدین جهت، هم گفت بیعت نمیکنم و هم اهل بیتش را حرکت داد و به مکه برد. این بود که صدایش در اطراف پیچید که حسین بن علی حاضر به بیعت نشد و لذا از مدینه به مکه رفت. خود این، به اصطلاح- اگر تعبیر درست باشد- یک ژست تبلیغاتی بود برای رساندن هدف و پیام خودش به مردم. از این بالاتر که عجیب و فوق العاده است اینکه امام حسین علیه السلام در سوم شعبان وارد مکه میشود و ماههای رمضان، شوّال، ذی القعده و ذی الحجّه تا هشتم این ماه را یعنی ایامی که عمره مستحب است و مردم از اطراف و اکناف به مکه میآیند در آنجا میماند.
کم کم فصل حج میرسد. مردم از اطراف و اکناف و حتی از اقصی بلاد خراسان به مکه میآیند. روز «ترویه» میشود، یعنی روز هشتم ذی الحجّه، روزی که همه برای حج از نو لباس احرام میپوشند و میخواهند به منی و عرفات بروند و اعمال حج را انجام بدهند. ناگهان امام حسین علیه السلام اعلام میکند که من میخواهم به طرف عراق و کوفه بروم. یعنی در چنین شرایطی پشت میکند به کعبه، پشت میکند به حج، یعنی من اعتراض دارم. اعتراض و انتقاد و عدم رضایت خودش را به این وسیله و به این شکل اعلام میکند. یعنی این کعبه دیگر در تسخیر بنی امیه است؛ حجی که گردانندهاش یزید باشد، برای مسلمین فایدهای نخواهد داشت. این پشت کردن به کعبه و اعمال حج در چنین روزی و اینکه بعد بگوید من برای رضای خدا رو به جهاد میکنم و پشت به حج، رو به امر به معروف میکنم و پشت به حج، این یک دنیا معنی داشت، کار کوچکی نبود.
ارزش تبلیغاتی، اسلوب، روش و متد کار در اینجا به اوج خود میرسد. سفری را در پیش میگیرد که همه عقلا (یعنی عقلایی که براساس منافع قضاوت میکنند) آن را از نظر شخص امام حسین ناموفق پیش بینی میکنند؛ یعنی پیش بینی میکنند که ایشان در این سفر کشته خواهند شد، و امام حسین در بسیاری از موارد پیش بینی آنها را تصدیق