آمدهام که با اجازه شما توبه کنم. اولًا بفرمایید توبه من پذیرفته است یا نه؟ امام حسین علیه السلام است، هیچ چیز را برای خود نمیخواهد. با اینکه میداند حرّ، چه توبه بکند و چه نکند، در وضع فعلی او مؤثر نیست ولی او حرّ را برای خود نمیخواهد، برای خدا میخواهد. در جواب او فرمود: البته توبه تو پذیرفته است، چرا پذیرفته نباشد؟ مگر باب رحمت الهی به روی یک انسان تائب بسته میشود؟ ابداً. حرّ از اینکه توبه او مورد قبول واقع شده است خوشحال شد: الحمدللَّه، پس توبه من قبول است؟ بله. پس اجازه بدهید من بروم خودم را فدای شما کنم و خونم را در راه شما بریزم. امام فرمود:

ای حرّ! تو میهمان ما هستی، پیاده شو! کمی بنشین تا از تو پذیرایی کنیم. (من نمیدانم امام با چه میخواست پذیرایی کند.) ولی حرّ از امام اجازه خواست که پایین نیاید.

هرچه آقا اصرار کردند، پایین نیامد. بعضی از ارباب سیر رمز مطلب را اینطور کشف کردهاند که حرّ مایل بود خدمت امام بنشیند ولی یک نگرانی، او را ناراحت میکرد و آن اینکه میترسید در مدتی که خدمت امام نشسته است، یکی از اطفال اباعبداللَّه علیه السلام او را ببیند و بگوید این همان کسی است که روز اول راه را بر ما بست، و او شرمنده شود. برای اینکه شرمنده نشود و هرچه زودتر این لکه ننگ را با خون خودش از دامن خود بشوید، اصرار کرد اجازه دهید من بروم. امام فرمود: حال که اصرار داری مانع نمیشوم، برو.

این مرد رشید در مقابل مردم میایستد، با آنها صحبت میکند. چون خودش کوفی است، با مردم کوفه موضوع دعوت را مطرح میکند، میگوید: مردم! اتّفاقاً من خودم جزء کسانی که نامه نوشته بودند نیستم ولی شما و سران شما که اینجا هستند، همه کسانی هستید که به این مرد نامه نوشتید، او را به خانه خود دعوت کردید، به او وعده یاری دادید. روی چه اصلی، روی چه قانونی، روی چه مذهب و دینی اکنون با مهمان خودتان چنین رفتار میکنید؟!.

بعد معلوم میشود که جریانی این مرد را خیلی ناراحت کرده بود و آن یک لئامت و پستیای بود که این مردم به خرج دادند، پستیای که با روح انسانیت و اسلام ضدیت دارد و تاریخ اسلام نشان میدهد که هیچ گاه اسلام اجازه نمیداد با هیچ دشمنی چنین رفتار شود؛ یعنی برای اینکه دشمن را سخت در مضیقه قرار دهند، آب را به رویش ببندند. به علی بن ابیطالب چنین پیشنهادی شد و میتوانست این کار را نسبت به معاویه بکند، نکرد. خود حسین بن علی همین حرّ و اصحابش را با اینکه دشمنش