داستان جون مولی ابی ذر (نفس المهموم، ص ١٥٥): فوقف علیه الحسین علیه السّلام و قال: اللَّهُمَّ بَیضْ وَجْهَهُ، وَ طَیبْ ریحَهُ، وَاحْشُرْهُ مَعَ الْابْرارِ، وَ عَرِّفْ بَینَهُ وَ بَینَ مُحَمَّدٍ و الِهِ [١].

داستان جوان ترک (نفس المهموم، ص ١٥٦).

١٥. زمینه تبلیغ پس از شهادت شهدا و وقوع فاجعه و خاموش شدن احساسات کینه توزانه و طمعکارانه و جانشین شدن احساسات رقّتانگیز و پیدایش جنبه مظلومیت و حق به جانبی طبعاً بیشتر فراهم شد و درحقیقت مرحله بهره برداری از یک طرف و معرفی حقیقتِ آنچه بوده و دریدن پردههای تاریکی که تبلیغات دروغین ایجاد کرده بود [از طرف دیگر] از بعد از شهادت اباعبداللَّه به وسیله اهل بیت مکرّمش انجام یافت. امیرالمؤمنین علیه السلام میفرماید:«انَّ الْفِتَنَ اذا اقْبَلَتْ شَبَّهَتْ وَ اذا ادْبَرَتْ نَبَّهَتْ» [٢]. علت این است که در غوغای فتنه، انسان در آن غرق است و وقتی که انسان در داخل جریان باشد نمیتواند درست ببیند؛ از کنار بهتر میتوان دید. این است که زمینه روشن کردن اذهان طبعاً بعد از ختم جریان بهتر فراهم است و لهذا نقش عمده تبلیغات برعهده اهل بیت و اسیران است.

اینجا ذکر دو مقدمه لازم است:

الف. از نظر منطق روایات و طبق اعتقاد خاص ما به جنبه مافوق بشری، یعنی جنبه ارتباط و اتصال امام به عالم مافوق بشری، تمام کارهای امام حسین حساب شده و از روی پیش بینی بوده، تصادف و اشتباه در آنها وجود ندارد. لهذا مسأله همراه آوردن زنان و کودکان با خود در سفری پرخطر که در همان وقت عقلایی که بر محور حفظ جان اباعبداللَّه و اهل بیتش قضاوت میکردند این کار را جایز نمیشمردند، و حتی پس از شنیدن خبر قتل مسلم و قطعی و مسلّم شدن سرنوشت، باز هم لااقل این کار را نمیکند که اهل بیت را به مدینه برگرداند [این مسأله یک کار حساب شده است.].

در روایات هم آمده است که در عالم رؤیا پیغمبر [به امام حسین] فرمود:«انَّ اللَّهَ

[١]. [حسین علیه السلام بالای سر او ایستاد و گفت: خداوندا صورتش را سپید کن، و بویش را خوش گردان، و با نیکوکاران محشورش بدار، و میان او و محمد و آل محمد آشنایی برقرار فرما.][٢]. نهج البلاغه، خطبه ٩١: [شأن فتنهها این است که چون روآورند حق را مشتبه سازند، و چون برطرف شوند بیداری آورند.]