پس معلوم میشود فلسفه این کار تهدید دشمن و تقبیح کارهای آنهاست، تحسین این دسته و تشویق به این نوع کار و تقبیح آن دسته و ایجاد نفرت [نسبت به] آن نوع کار است [١] البته حضرت زهرا خوشحال میشود اما از باب اینکه نیت و هدف حضرت زهرا و حضرت رسول و حضرت امیر و حضرت امام حسین همه یکی است و آن «یتْلوا عَلَیهِمْ ایاتِهِ وَ یزَکیهِمْ وَ یعَلِّمُهُمُ الْکتابَ وَالْحِکمَة» [٢] است؛ البته خوشحال میشود که به وسیله ذکر فرزندش حسین، مردم در دنیا و آخرت سعادتمند شوند، مردم در همان راهی حرکت کنند که فرزندش حسین حرکت کرده است.

بعد از مردن معاویه، از امام حسین بیعت خواستند. در منزل حاکم مدینه حاضر شد و بیعت نکرد. روز بعد مروان حکم در میان کوچه آن حضرت را دید و به عنوان نصیحت از آن حضرت خواست که بیعت کند. حضرت فرمود:«وَ عَلَی الْاسْلامِ السَّلامُ اذْ قَدْ بُلِیتِ الْامَّةُ بِراعٍ مِثْلِ یزیدَ». روی این کلمه «بِراعٍ مِثْلِ یزیدَ» باید دقت کرد. معلوم میشود خصوصیتی در یزید است که حتی در معاویه هم نبود. از نظر عوام شیعه فرقی بین یزید و غیریزید نیست زیرا همه باطل و غاصب بودهاند. ولی حقیقت این است که فرق است بین آنها، زیرا از غاصب تا غاصب فرق است. امیرالمؤمنین هنگامی که مردم خواستند با عثمان بیعت کنند فرمود:«لَقَدْ عَلِمْتُمْ انّی احَقُّ بِها مِنْ غَیری، وَ وَاللَّهِ لَاسَلِّمَنَّ ماسَلِمَتْ امورُالْمُسْلِمینَ وَ لَمْ یکنْ فیها جَوْرٌ الّا عَلَی خاصَّةً الِتماساً لِاجْرِ ذلِک وَ فَضْلِهِ وَ زُهْداً فیما تَنافَسْتُموهُ مِنْ زُخْرُفِهِ وَزِبْرِجِهِ». در موقع بیعت با ابی بکر هم فرمود:«شُقّوا امْواجَ الْفِتَنِ بِسُفُنِ النَّجاةِ، الی آخره» [٣]. پس فرق است بین غاصبی که ولو برای مصلحت شخص

[١]. [در حاشیه این پاراگراف، استاد شهید نوشتهاند:] آیا منظور از عزاداری همدردی و تسلیت است و یا منظور بردن ثواب است؟! درصورتی که خود ثواب و کار درست و معقول دارای مصلحت ذاتی است. پس نخست باید ببینیم که آن مصلحت ذاتی که در سلسله علل حکم است چیست تا نوبت برسد به ثواب که در سلسه معلولات حکم است.[٢]. جمعه/ ٢.[٣]. نهج البلاغه، خطبه ٥ [ای مردم امواج آشوبها را با کشتیهای نجات درهم بشکنید.]