جمله دیگری که باز از او نقل کردهاند این است:«انَّ جَمیعَ ما طَلَعَتْ عَلَیهِ الشَّمْسُ فی مَشارِقِ الْأرْضِ وَ مَغارِبِها، بَحْرِها وَ بَرِّها وَ سَهْلِها وَ جَبَلِها عِنْدَ وَلِی مِنْ اوْلِیاءِ اللَّهِ وَ اهْلِ الْمَعْرِفَةِ بِحَقِّ اللَّهِ کفَیئِ الظِّلالِ». ضمناً شما از اینجا بفهمید یک مردی که حماسه الهی است فرقش با دیگران چیست. میگوید: جمیع آنچه خورشید بر آن طلوع میکند، تمام دنیا و مافیها، دریای آن و خشکی آن، کوه و دشت آن در نزد کسی که با خدای خودش آشنایی دارد و عظمت الهی را درک کرده و در پیشگاه الهی سر سپرده است، مثل یک سایه است. بعد اینطور ادامه میدهد:«الا حُرٌّ یدَعُ هذِهِ اللُّماظَةَ لِاهْلِها» [١] آیا یک آزادمرد پیدا نمیشود که به دنیا و مافیهای آن بیاعتنا باشد؟ دنیا و مافیها برای انسانی که بخواهد خود را برده و بنده آن کند، به آن طمع داشته باشد و آن را هدف کار خودش قرار بدهد، مثل لُماظَه است. میدانید لُماظَه چیست؟ انسان وقتی غذا میخورد، لای دندانهایش یک چیزهایی مثلًا یک تکه گوشتی باقی میماند که با خلال آن را درمیآورد. همان را لُماظَه میگویند. یزید و مُلک یزید و دنیا و مافیهایش در منطق حسین علیه السلام لُماظه هستند. بعد میگوید: ایهاالنّاس! در دنیا بجز خدا چیزی پیدا نمیشود که این ارزش را داشته باشد که شما جان و نفس خودتان را به آن بفروشید؛ خودتان را نفروشید، آزادمرد باشید، خودفروش نباشید.

جملهای دیگر:«النّاسُ عَبیدُ الدُّنْیا». مردم را به حالت بردگی و بندگیشان اینطور تحقیر میکند که عیب مردم این است که بنده دنیا هستند، برده صفت هستند، بنده مطامع خودشان هستند. روی همین جهت، دین- که جوهر آزادی است و انسان را از غیر خدا آزاد و بنده حقیقت میکند- در عمق روحشان اثر نگذاشته است.«وَالدّینُ لَعْقٌ عَلی الْسِنَتِهِمْ یحوطونَهُ ما دَرَّتْ مَعائِشُهُمْ، فَاذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیانونَ.» [٢].

عثمان ابوذر غفاری را تبعید و اعلام میکند که احدی حق ندارد این مرد را که از

[١]. لمعة من بلاغة الحسین، ص ٩٥، به نقل از نفَس المهموم حاج شیخ عباس قمی.[٢]. تحف العقول، ص ٢٥٠.