بی عرضهای هستند یا افراد ناپاکی؛ یا عرضه دارند و ناپاکاند و یا پاکاند و بی عرضه. عین عبارت را ایشان نقل کردند. نوشته بود که اغلب متصدیان امور یا شمرند یا امام زین العابدین بیمار، و حال آنکه ما نیازمندیم به افرادی که حضرت عباس باشند، هم پاک باشند و هم کاربُر؛ یعنی شمر کاربُر بود ولی ناپاک، امام زین العابدین بیمار آدم پاکی بود، متأسفانه کار بُر نبود، عرضه و لیاقتی نداشت؛ حضرت عباس خوب بود که هم پاک بود و هم کاربُر! به همان آدم اگر بگویید امامهایت را بشمار، میگوید امام چهارم من امام زین العابدین بیمار است. یک آدمی که تو اعتقادت- العیاذباللَّه- درباره او این است که او یک آدم پاکی بود ولی کاربُر نبود و حضرت عباس که مأموم بود و امام نبود از او بالاتر بود چون هم پاک بود و هم کاربُر، پس چه امامی و چه پیشوایی؟! ببینید همین یک جریان کوچک چقدر انحراف به وجود میآورد. ما ایرانیها یک مردم ضعیف پسندی هستیم. آه و ناله کردن در میان ما سرقفلی دارد. هرکس میخواهد بگوید من آدم خوبی هستم، خودش را شل میکند، رها میکند، آه میکشد، ناله میکند. این معلول همین دروغی است که ما به امام زین العابدین نسبت دادهایم و ایشان را «امام زین العابدین بیمار» میخوانیم. تا شخصی میگوید آه، میگوییم درست مثل امام زین العابدین بیمار!.

مرحوم شمس، واعظ تهرانی معروف گفته بود در مشهد یک شبی ما را به جایی دعوت کردند، ما هم به خیال اینکه یک مهمانی معمولی است رفتیم. دیدیم نه، جمعیت خیلی زیاد است. سفره آوردند. دیدم در جلو هر یک از ما یک بشقاب غذا گذاشتهاند.

من هرچه که نگاه کردم نفهمیدم چیست؟ چون اینقدر تیره بود که از ماش تیرهتر.

دست گذاشتم، دیدم هر جایش دست میگذارم از بشقاب میخواهد بیرون بیاید؛ اینقدر سفت و محکم است. منتظر شدیم که چیز دیگر بیاورند. دیدم نه، جمعیت شروع کردند از همینها استفاده کردن. صاحب خانه را صدا کردم آمد. گفتم اینها چیست که به حلق خلق اللَّه میکنی؟ گفتای آقا! شما هم از این حرفها میزنید؟ از شما قبیح است، زشت است. چطور؟ گفت این آش امام زین العابدین بیمار است. گفتم اگر راست میگویی که آش امام زین العابدین بیمار است، پس بیماری ایشان در همه عمر از همین آش بوده که میخوردهاند! اینهاست که چهرههای پاک و نورانی را مشوّه کرده است و مشوّه میکند.

اصلًا امامت به معنی نمونه و سرمشق بودن است؛ یعنی فلسفه وجود امام این