بفرمود خداى تو كه:نپرستى الا او را و به پدر و مادر نكوى كنى [١]،اگر برسند به نزديك تو به پيرى يكى از ايشان يا هر دو،مگو ايشان را افّ و بازمزن [٢]ايشان را و بگو ايشان را گفتارى كريم.

فرونه براى ايشان بال مذلّت از بخشايش و بگو بار خدايا رحمت كن بر ايشان چنان كه بپروريدند [٣]مرا كوچك [٤].

خداى شما داناتر است به [٥]آنچه در نفس شماست اگر باشى صالح [٦]او توبه‌كاران را آمرزنده است.

و بده خويشاوند [٧]را حقّش [٨]و درويش را و رهگذرى [٩]را و اسراف مكن اسراف كردنى.

[١٢٦-پ] كه اسراف‌كنندگان باشند برادران ديوان و بوده است ديو خدايش را كافر.

و اگر بگردى از ايشان طلب رحمتى از خداى تو و اميد دارى [١٠]آن را بگو ايشان را گفتارى نيكو.

و مكن دستت [١١]بسته با گردنت و مگستر آن را همه گستردنى [١٢]،[پس] [١٣]بنشينى نكوهيده [١٤]و حسرت زده.

[١] .مل،آج،لب:نيكوى كنيد.

[٢] .مل:بازمران.

[٣] .قم:پروردند،آط،آب،آج،لب:بپروردند.

[٤] .آط،آب،خرد،آج،لب:خورد،مل:كوچكى.

[٥] .قم:بدانچه،مل:بر آنچه.

[٦] .قم:نيكان.

[٧] .همۀ نسخه بدلها:خويشاوندان.

[٨] .قم،آط،آب،آج،لب:حقّ او.

[٩] .مل:راهگذريان.

[١٠] .آج،لب:اميدواريد.

[١١] .قم،آب:دستت را.

[١٢] .همۀ نسخه بدلها بجز مل:گستردن.

[١٣] .اساس ندارد،از قم،افزوده شد.

[١٤] .آط،آب،آج،لب:ملامت زده.