روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٧٨ - ترجمه

چون نعمت كنيم بر آدمى،برگردد و دور كند جانب خود چون به او رسد بدى،باشد نوميد.

[١٤٥-پ] بگو همه‌كس كار كند بر خوى خود،خداى شما داناتر است به آن‌كه او راه‌يافته‌تر است.

مى‌پرسند تو را از روح،بگو كه روح از فرمان خداى من است و ندادند [١]شما را از علم مگر اندكى.

و اگر خواهيم ببريم آنچه [٢]وحى كرديم به تو،پس نيابى تو را به آن بر ما وكيلى.

مگر بخشايشى از خداى تو كه فضل او بر تو بزرگ بوده است.

بگو اگر گرد آيند انسيان [٣]و جنّيان [٤]بر آنكه بيارند مانند اين قرآن،نيارند مانند [٥]آن،و اگر باشد بهرى بهرى را پشت.

بگردانيديم براى مردمان در اين قرآن از هر مثلى،سرباززدند [٦]بيشترين مردمان مگر كفران نعمت.

گفتند:باور نداريم تو را،تا برآرى [٧]براى ما از زمين چشمه‌اى.

يا باشد تو را بستانى [٨]از درختان خرما و انگور.برانى [٩]جويها ميان آن راندنى [١٠].