[١] و چه منع كرد مردمان را كه ايمان آرند چون آمد به ايشان قرآن و آمرزش خواهند از خداى خود مگر نه آن‌كه آيد به ايشان سنّت پيشينگان [٢]،يا آيد به ايشان عذاب رو با روى.

و نفرستاديم پيغامبران را الّا مژده‌دهنده [٣]و ترساننده [٤]،و جدل كنند آنان كه كافر شدند به ناحق تا به باطل كنند به آن حق را و گرفتند آيتهاى من و آنچه ترسانيدند ايشان را به آن سخريّت.

و كيست ظالم‌تر ازآن‌كه او را ياد دهند آيات خدايش،برگردد از آن و فراموش كند آنچه پيش داشته بود دستهاى او،ما كرديم بر دلهاى ايشان پوششها ازآن‌كه بدانند آن را و در گوشهاى ايشان گرانى،و اگر بخوانى ايشان را با راه راست راه نيابند پس هرگز.

و خداى تو آمرزنده است و خداوند بخشايش اگر بگيرد ايشان را به آنچه اندوخته باشند،تعجيل كند ايشان را عذاب،بل ايشان را وعده‌اى هست كه نيابند از خلاف آن پناهى [٥].

و آن شهرهاست كه ما هلاك كرديم آن را چون ظلم كردند و كرديم هلاك ايشان را وعده‌اى.

قوله تعالى: وَ يَوْمَ يَقُولُ ،ياد كن اى محمّد!آن روز كه ما گوييم اين كافران و مشركان را: نٰادُوا ،بخوانى و ندا كنى،امر است از منادات. شُرَكٰائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ ،آن انبازان مرا كه دعوى كرد كه در الهيّت انباز منند و ايشان را بدون من

[١] .اساس،تا اين جا افتادگى داشت،كه از قم نقل گرديد.

[٢] .قم،مل:پيشينيان.

[٣] .قم،آط،آب:دهندگان.

[٤] .قم:بيم‌كنندگان.

[٥] .قم:پناهگاهى.