روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٦٥ - ترجمه

افتاد به سبب احداث و جنايات كه مى‌كردند،آن بود كه پادشاهى نام او صديقه [١]هم از ايشان پادشاه شد و در روزگار او خداى تعالى شعيا بن امضيا را به پيغامبرى بفرستاد و او از پيش زكريّا و يحيى و عيسى آمد،و او آن بود كه بنى اسرايل را بشارت داد به عيسى-عليه السّلام-و به محمّد-صلّى اللّه عليه و على آله-گفت:

ابشرى اورى‌شلم [٢]الآن يأتيك راكب الحمار و من بعده صاحب البعير ،گفت:بشارت و مژده باد تو را اى پادشاه كه مردى بيايد كه بر خر نشيند و از پس او مردى كه صاحب شتر [٣]باشد.

مدّتى اين مرد پادشاهى كرد در بنى اسرايل و مقام او در بيت المقدس بود،چون مدّت [٤]او به سر آمد و او را وفات [٥]نزديك رسيد و شعيا پيغامبر با او [٦]بود،خداى تعالى سنخاريب [٧]را،ملك بابل را،بر ايشان مسلّط كرد بيامد با سيصد [٨]هزار سوار گرد بيت المقدس بگرفتند و صديقۀ ملك را بيمارى [٩]رسيده بود و قرحه‌اى به پايش [١٠]برآمده بود،چون خبر سنخاريب [١١]بشنيد دلتنگ شد.شعيا پيغامبر به نزديك او آمد و گفت:يا ملك بنى اسرايل چه تدبير مى‌دارى در كارى سنخاريب [١٢]؟گفت:من بيمارم چنان كه [١٣]تو مى‌بينى و لكن خداى بر تو هيچ وحى كرد در باب سنخاريب [١٤]؟ گفت:نه.

ايشان در اين بودند خداى تعالى وحى كرد به شعيا پيغامبر كه پادشاه را بگو كه وصيّت بكن و خليفه‌اى فرودار [١٥]بر قوم.شعيا گفت [١٦]:خداى وحى كرد به من تا [١٧]تو را بگويم كه وصيّت بكن و خليفتى فرودار [١٨]از اهل البيت خود كسى را كه اهليّت اين دارد [١٩].چون پادشاه اين بشنيد از شعيا،روى به قبله آورد و بگريست و دعا و