روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٨١ - ترجمه

و به حق فرستاديم آن را،و به حق فرود آمد،و نفرستاديم تو را مگر مژده‌دهنده و ترساننده.

و قرآنى كه بپراگنديم آن را تا بخوانى بر مردمان برنهادگى [١]و فروفرستاديم آن را فرستادنى.

بگو ايمان آرى به آن يا نيارى آنان كه دادند ايشان را علم از پيش او چون بخوانند بر ايشان درآيند بر زنخها به سجده.

و گويند:منزّه است خداى ما [كه] [٢]نويد خداى ما كرده خواهد بود.

و در افتند به زنخها،مى‌گريند و بيفزايد ايشان را فروتنى.

بگو بخوانى خداى را يا [٣]رحمان را هركدام كه خوانى او را نامهاى نكوتر است.آواز برمدار به نمازت و پوشيده مدار آواز به آن و بجوى ميان آن راهى.

و بگو:سپاس خداى را آن‌كه نگرفت فرزندى و نبود او را انبازى در پادشاهى و نبود او را يارى از خوارى و بزرگ دار او را بزرگ‌داشتنى.

قوله تعالى: وَ إِذٰا أَنْعَمْنٰا عَلَى الْإِنْسٰانِ -الآيه،حق‌تعالى در اين آيه صفت كفران نعمت آدمى گفت،كه چون ما نعمت كنيم بر آدمى از انواع نعمت:از تندرستى و روزى فراخ و كار روانى [٤]و كامربايى [٥]و نظام امور و اتّساق احوال بطر