روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٥٣ - ترجمه

مؤمنان.و ذلك قوله: عَيْناً يَشْرَبُ بِهٰا عِبٰادُ اللّٰهِ [١].

آنگه در بهشت مى‌رفتم [٢]تا به درختى رسيديم كه در بهشت از آن نكوتر درختى نبود به شكل و منظر و تداخل اغصان،از هر لون [٣]كه خداى آفريده است برآن درخت بود جز سياهى.از او بويى شنيدم [٤]كه در بهشت از آن خوش‌تر نشنيده بودم [٥].بر او ميوه‌اى بود مانند قلّه‌هاى [٦]بزرگ كه از هر ميوه كه خداى آفريده است در آسمان و زمين از الوان و انواع مختلف به رنگ مختلف و به طعم [٧]مختلف و به بوى مختلف و به طبع مختلف.من از حسن او به تعجّب فروماندم [٨].گفتم:اى جبريل!اين چه درخت است؟گفت:اين درخت طوبى است كه خداى تعالى گفت: طُوبىٰ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ [٩]،و بسيارى از امّت تو را در سايۀ آن [١٠]مقيل [١١]باشد و در بهشت آن ديدم از نعيم كه:

لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر ،كه هيچ چشم چنان ديده نيست و هيچ گوش چنان شنيده نيست و بر خاطر هيچ بشر چنان گذشته نيست،از همه پرداخته و تمام كرده و معدّ نهاده گوش صاحبش مى‌دارند تا به او سپارند.مرا عظيم آمد آنچه ديدم [١٢]،گفتم: لِمِثْلِ هٰذٰا فَلْيَعْمَلِ الْعٰامِلُونَ [١٣].

آنگه ازآنجا بيامدم [١٤]،دوزخ بر من عرضه كردند تا من سلاسل و اغلال او [١٥]بديدم و ماران و كژدمان [١٦]او و حميم و زقّوم [١٧]و غسّاق و يحموم او.در دوزخ قومى را ديدم لبهاى ايشان چون لبهاى شتر [١٨]و جماعتى [١٩]موكّل بر ايشان كه لبهاى ايشان مى‌بريدند سنگها از آتش در دهان ايشان مى‌نهادند [٢٠]و از زير ايشان مى‌فتاد.من گفتم:اى جبريل!اينان كه‌اند؟گفت:اينان آنان‌اند كه مال يتيمان خورده‌اند به