روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٧٨ - ترجمه

شهر خبر نداشت و اين تفحّص كه من كردم او نكرد.مدّتى [١]به اين [٢]برآمد،يك روز پادشاه گفت:اگر چنان باشد كه لشكرى فرستم بر بغتة،ناگاه تا به شام روند اگر بگشايند و الّا باشد كه اثرى كنند و نكايتى.گفتند:روا باشد.آنگاه گفتند [٣]كه [٤]:اين كار [٥]را كه شايد [٦]؟ هركس مى‌گفت:فلان و فلان.ملك گفت:

[١٢١-پ]آن مرد بايد كه مرا آن خبر داد،كه همانا در او كفايتى هست و دهايى [٧]به آن نبوت [٨]آن كرد كه گفت مرا،او را [٩]بخواند و گفت:لشكرى برگير [١٠]و به شام رو.او بيامد از ميان لشكر چهار هزار مرد خياره را [١١]بگزيد و به شام رفت و شام بستد و غارت كرد بر ايشان،و سرايهاى [١٢]ايشان و نهانيهاى [١٣]ايشان بيرون [١٤]آورد،و ذلك قوله: فَجٰاسُوا خِلاٰلَ الدِّيٰارِ .

در مدّت آن‌كه بخت‌نصّر به شام بود،صيحون ملك پارس [١٥]فرمان يافت،لشكر خواستند تا خليفه‌اى اختيار كنند تا بر [١٦]جاى او بنشيند.گفتند:توقّف بايد كردن تا اين قوم از شام بازآيند كه ايشان وجوه لشكراند و خيار قوم‌اند.چون بخت‌نصّر بازآمد شام بگشاده بود و غنيمت [١٧]بسيار آورده،به [١٨]لشكر اندك،گفتند:پادشاهى اين را شايد،او را پادشاه كردند.

سدّى گفت به اسنادش [١٩]كه:در بنى اسرايل يكى در خواب ديد كه هلاك بنى اسرايل و خراب [٢٠]بيت المقدّس بر دست غلامى يتيم خواهد بودن [٢١]-بيوه