فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٤٧٢ - از انسانها
١٠٨٨. انديشه نكردن انسانها در وجود خود، براى تحصيل بصيرت، مورد سؤال نكوهشى خدا:
وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ.
ذاريات (٥١) ٢١
١٠٨٩. پرسش تقريرى خداوند از انسانها، در مورد توانايى خود براى آفرينش آدمىاز نطفه:
أَ فَرَأَيْتُمْ ما تُمْنُونَ أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ.
واقعه (٥٦) ٥٨ و ٥٩
١٠٩٠. سؤال تقريرى خداوند از قدرت خود، بر روياندن كشت و زرع از زمين:
أَ فَرَأَيْتُمْ ما تَحْرُثُونَ أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ.
واقعه (٥٦) ٦٣ و ٦٤
١٠٩١. توان خدا بر نزول آب از ابر، پرسش تقريرى او از انسانها:
أَ فَرَأَيْتُمُ الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ.
و اقعه (٥٦) ٦٨ و ٦٩
١٠٩٢. قدرت خدا برافروختن آتش از هيزم درخت، سؤال تقريرى او از آدميان:
أَ فَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِؤُنَ.
واقعه (٥٦) ٧١ و ٧٢
١٠٩٣. سختتر بودن آفرينش آسمان از خلقت انسان، پرسش خدا از انسانها در راستاى توجّه و اقرار آنان به آسانى احياى مجدّد آن از سوى خداوند:
أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماءُ بَناها.
نازعات (٧٩) ٢٧
١٠٩٤. سؤال توبيخى خداوند، در مورد رويگردانى انسان از پيامبر صلى الله عليه و آله و قرآن:
وَ ما صاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ وَ لَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ وَ ما هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شَيْطانٍ رَجِيمٍ فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ.
تكوير (٨١) ٢٢-/ ٢٨
١٠٩٥. فريب خوردن انسانها درباره خدا، مورد پرسش نكوهشآميز او:
يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ.
انفطار (٨٢) ٦
١٠٩٦. رسيدن انسان به هر آرزوى دلخواه، مورد پرسش انكارى خدا:
أَمْ لِلْإِنْسانِ ما تَمَنَّى.
نجم (٥٣) ٢٤
١٠٩٧. وجود نداشتن انسان در برههاى از زمان، مورد پرسش خدا براى اقرار و تنبّه انسانها:
هَلْ أَتى عَلَى الْإِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئاً مَذْكُوراً.
انسان (٧٦) ١
١٠٩٨. عنصر و علّت مادّى در آفرينش انسان، مورد پرسش خدا براى اقرار و توجّه او به خدا:
قُتِلَ الْإِنْسانُ ... مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ.
عبس (٨٠) ١٧-/ ١٩
فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ مِمَّ خُلِقَ خُلِقَ مِنْ ماءٍ دافِقٍ يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَ التَّرائِبِ.
طارق (٨٦) ٥-/ ٧
١٠٩٩. كفرورزى انسانها، مورد سرزنش خدا:
قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَهُ.
عبس (٨٠) ١٧
١١٠٠. پندار انسان مبنى بر قدرت نداشتن كسى بر او، مورد پرسش انكارى خدا از وى:
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ أَ يَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ.
بلد (٩٠) ٤ و ٥
١١٠١. سؤال توبيخى خدا از انسانها، درباره تكذيب نعمتها:
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ.
الرّحمن (٥٥) ١٦