فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٢٠ - آثار سفاهت
آمد، آيه ١٠ ممتحنه (٦٠) نازل شد و آن حضرت صلى الله عليه و آله مأموريّت يافت تا زنان مهاجر را از حيث ايمان، آزمايش كند و در صورت اثبات آن، از بازگرداندن ايشان به كفّار خوددارى فرمايد.
سعيده اسديّه
--) ريطه بنت سعد
سعير
سعير از «سَعر» افروختن و شعلهور شدن آتش را گويند. [١] واژه «سعير» براى جهنّم عَلَم شده، به جهت شدّت سوزندگى و شعلهور بودن آن. سعير ١٦ بار در قرآن به صورت مضافاليه اصحاب [اصحاب السّعير] يا وصف عذاب [عذاب السّعير] و يا مطلق [فريق فى السّعير] تكرار شده است.
... وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً.
نساء (٤) ١٠
نيز
--)
نساء (٤) ٥٥؛ اسراء (١٧) ٩٧؛ حج (٢٢) ٤؛ فرقان (٢٥) ١١؛ لقمان (٣١) ٢١؛ احزاب (٣٣) ٦٤؛ سبأ (٣٤) ١٢؛ فاطر (٣٥) ٦؛ شورى (٤٢) ٧؛ فتح (٤٨) ١٣؛ ملك (٦٧) ٥ و ١٠ و ١١؛ انسان (٧٦) ٤؛ انشقاق (٨٤) ١٢
سعى
--) صفا و مروه
سعى
--) عمل
سفاهت
سفاهت به معناى سبكى، جهالت و نقص در عقل است. [٢] سفيه در اصطلاح فقه و حقوق اسلامى كسى است كه تصرّفات او در اموال و حقوق خويش جنبه عقلايى نداشته، [٣] اموالش را در راههاى درست مصرف نمىكند. [٤] در اينجا معناى اصطلاحى مراد است. در اين مدخل از واژه «سفه» و مشتقّات آن استفاده شده است.
آثار سفاهت
١. سفاهت، مايه ممنوعيّت آدمى، از تصرّف در اموال خود:
وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً.
نساء (٤) ٥
٢. سفاهت، عامل ممنوع شدن آدمى، از تصرّف در اموال ديگران:
وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً.
نساء (٤) ٥
[١] . مفردات، ص ٤١١، «سَعَرَ»
[٢] . لسانالعرب، ج ٦، ص ٢٨٧-/ ٢٨٨، «سفه»؛ المصباح، ج ١-/ ٢، ص ٢٨٠، «سفه»
[٣] . ترمينولوژى حقوق، ص ٣٥٨، «سفه»
[٤] . القاموس الفقهى، ص ١٧٤، «السّفه»