فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٠٢ - سرور در قيامت
رَوْضَةٍ يُحْبَرُونَ. [١]
روم (٣٠) ١٥
٢٣. سرور ابرار، از وفور نعمت در درجات عالى بهشت:
... إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ لَفِي عِلِّيِّينَ تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ.
مطفّفين (٨٣) ١٨ و ٢٤
نيز--) بهشت، بهشتيان، سرور بهشتيان، و همين مدخل، سرور در قيامت
سرور پدران
--) همين مدخل، عوامل سرور، فرزند
سرور جوامع پيشين
٢٤. افراط در سرور، عامل هلاكت بسيارى از جوامع پيشين:
وَ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَها ....
قصص (٢٨) ٥٨
سرور در برزخ
--) همين مدخل، سرور شهيدان
سرور در بهشت
--) همين مدخل، سرور بهشتيان و سرور شهيدان
سرور در قيامت
٢٥. سرور مؤمنان در قيامت، با ريشخند به كافران:
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ.
مطفّفين (٨٣) ٣٤
٢٦. سرور برخى چهرهها، در قيامت:
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ. [٢]
قيامت (٧٥) ٢٢
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ.
عبس (٨٠) ٣٨ و ٣٩
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ. [٣]
غاشيه (٨٨) ٨
٢٧. اعطاى سرور و شادابى به ابرار، از سوى خداوند در قيامت:
إِنَّ الْأَبْرارَ ... فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً.
انسان (٧٦) ٥ و ١١
٢٨. شادمانى و شادابى اهلبيت عليهم السلام در قيامت، به جهت اطعام خالصانه آنان به نيازمندان:
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً. [٤]
انسان (٧٦) ٨ و ٩ و ١١
٢٩. بازگشت شادمانه اصحاب يمين به سوى اهل خود، در قيامت:
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ وَ يَنْقَلِبُ إِلى أَهْلِهِ مَسْرُوراً.
انشقاق (٨٤) ٧ و ٩
٣٠. سرور و شادمانى شهيدان، در قيامت:
إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ
[١] . «حبر» در لغت به معناى اثر تحسينبرانگيز است و «فى روضة يحبرون» يعنى [در باغى] شادمانند، به گونهاى كه اثر نعمتها بر آنان آشكار مىشود. (مفردات، ص ٢١٥، «حبر»)
[٢] . «ناضرة» به معناى داراى نعمت، سرور و زيبايى است. (مفردات، ص ٨١١، «نضر»؛ مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٦٠١؛ الكشاف، ج ٤، ص ٦٦٢)
[٣] . «ناعمة» از «نعومه» كنايه از بهجت و سرورى است كه اثر آن بر پوست ظاهر مىشود. (الميزان، ج ١٥، ص ٣٦١)
[٤] . آيات ياد شده درباره نذر و اطعام حضرت على وزهرا عليهما السلام براى شفاى حسنين عليهما السلام نازل شده است. (مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٦١١؛ الكشاف، ج ٤، ص ٦٧٠)