أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحاباً ... فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ مِنْ جِبالٍ فِيها مِنْ بَرَدٍ ... [١]

نور (٢٤) ٤٣

سرزنش‌

--) ملامت‌

سرشت‌

--) فطرت‌

سرقت‌

سرقت به معناى دزدى كردن، دزدى‌ [٢] و برداشتن‌ مخفيانه چيزى كه حق برداشتن آن را ندارد، [٣] و در اصطلاح شرع، برداشتن چيزى از محلّ مخصوص و به اندازه مخصوص است. در اين مدخل از مادّه‌ «سرق» و مشتقّات آن و شأن نزول بعضى آيات استفاده شده است.

اهمّ عناوين: اتّهام سرقت، حدّ سرقت، كيفر سرقت.

آثار سرقت‌

١. خيانت‌

١. سرقت، سبب خيانت به خويشتن و قرار گرفتن در زمره خائنان:

... وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً. [٤]

نساء (٤) ١٠٥ و ١٠٧

٢. ظلم‌

٢. سرقت، سبب ظلم و ستم (به خود و ديگران):

وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما ... فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِهِ‌ ....

مائده (٥) ٣٨ و ٣٩

فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهازِهِمْ جَعَلَ السِّقايَةَ فِي رَحْلِ أَخِيهِ ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ‌ قالُوا جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِي رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ.

يوسف (١٢) ٧٠ و ٧٥

٣. فساد

٣. سرقت، موجب فساد در زمين:

قالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِي الْأَرْضِ وَ ما كُنَّا سارِقِينَ. [٥]

يوسف (١٢) ٧٣

[١] . مقصود از «برد» تگرگ است كه بر اثر سردى هوا و تبديل باران پديد مى‌آيد. (مفردات، ص ١١٧، «برد»)

[٢] . فرهنگ فارسى، ج ٢، ص ١٨٦٩، «سرقت»

[٣] . مفردات، ص ٤٠٨، «سرق»

[٤] . مقصود از «خائنين»، «اباطعمه» و قوم اويند كه پس از سرقت «اباطعمه»، درصدد نفى سرقت از وى و نسبت دادن به ديگران برآمدند. (مجمع‌البيان، ج ٣-/ ٤، ص ١٦٠-/ ١٦١ و ١٦٣)

[٥] . با توجّه به اينكه فرزندان يعقوب، مفسد بودن خود را نفى كرده، سپس گفتند: «ما كنّا سارقين» مى‌توان فهميد كه سرقت، مصداق روشنى از فساد است‌