فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٣ - مقصود از نور

نور: مضاف اليه و مضاف به « وجه » .

وجهه: مضاف و مضاف اليه.

سواه: مضاف و مضاف اليه.

فيئ: وصف و مبتداء مؤخّر و مى‌توان آنرا خبر و « سواه » را مبتداء

تقدير نمود.

ترجمه: بسبب نور وجودش تمام اشياء نورانى شده و وجود پيدا كرده‌اند و در

جنب نور او جملگى فيئ و ظلّ مى‌باشند.

شرح عربى: بنور وجهه، هو نور الوجود المنبسط المشار اليه بقوله تعالى شأنه العزيز:

اينما تولّوا فثمّ وجه اللّه.

ترجمه: نور وجه حقتعالى عبارتست از نور وجود منبسط حضرتش كه در كلام او

بآن اشاره شده است: اينما تولوا فثمّ وجه اللّه.

شرح فارسى:

توضيح‌

مقصود از نور

مقصود از كلمه « نور » در متن « بنور وجهه» وجود منبسط و سعه‌

وجودى است و مراد از سعه وجودى نور مطلق است چه بهر جانب و بهر سوى‌

كه بنگريم نور وجود او را مى‌بينيم همانطرى كه خود در قرآن عزيز آيه ١١٥ از

سوره بقره مى‌فرمايد:

و للّه المشرق و المغرب فاينما تولّوا فثمّ وجه اللّه، إنّ اللّه واسع عليم.

البتّه مخفى نباشد مراد ازاين بيان نه تثبيت و تقرير مقاله قائلين به‌

وحدت وجود باشد زيرا منظور از سعه وجودى در اينجا اثر وجود و مظهر آن كه‌

موجودات و اشياء خارجى هستند مى‌باشد به طورى كه از ادراك و توجّه بآنها

به طور « ان » منتقل به موجد و خالق آنها مى‌شويم نه آن طور يكه آن سلسله‌