تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب
(١)
مسئله بيست و ششم حرمت ولايت از طرف ظالم
٩٩٧ ص
(٢)
مسوغ و مجوز براى قبول ولايت از طرف جائر
١٠٠٢ ص
(٣)
اقسام ولايت غير حرام
١٠٠٩ ص
(٤)
كلمات فقهاء در عدم وجوب قسم سوم از ولايت
١٠١٢ ص
(٥)
مسوغ و مجوز دوم براى پذيرفتن ولايت
١٠٢٧ ص
(٦)
تنبيهات
١٠٣٠ ص
(٧)
حليت لوازم ولايت بواسطه اكراه بر ولايت
١٠٣٠ ص
(٨)
تنبيه اول
١٠٣٠ ص
(٩)
كيفيت تحقق اكراه
١٠٤٠ ص
(١٠)
تنبيه دوم
١٠٤٠ ص
(١١)
تحقيق مرحوم مصنف در مقام بحث
١٠٤٦ ص
(١٢)
اقوال در اعتبار عدم قدرت بر تفصى و عدم اعتبار آن
١٠٤٨ ص
(١٣)
تنبيه سوم
١٠٥٠ ص
(١٤)
جواز پذيرفتن ولايت حرام در صورت توجه ضرر مالى
١٠٥٥ ص
(١٥)
تنبيه چهارم
١٠٥٥ ص
(١٦)
عدم جواز قتل مؤمن بواسطه اكراه
١٠٥٦ ص
(١٧)
تنبيه پنجم
١٠٥٦ ص
(١٨)
حكم جراحت و قطع اعضاء
١٠٥٨ ص
(١٩)
خاتمه بحث در آنچه شايسته است والى نسبت به خود و رعيت عمل كند
١٠٦٢ ص
(٢٠)
اشعار حضرت امير المؤمنين عليه السلام در پستى و بىاعتبار بودن دنيا
١٠٧١ ص
(٢١)
دنباله وظائف والى
١٠٧٥ ص
(٢٢)
مسئله بيست و هفتم حرمت هجو نمودن مؤمن
١٠٨٤ ص
(٢٣)
مسئله بيست و هشتم حرمت هجر
١٠٨٧ ص
(٢٤)
نوع پنجم از مكاسب محرمه
١٠٩٠ ص
(٢٥)
استدلال بر فساد اجاره در واجبات عبادى و ظهور فساد آن از مطالب مذكور
١٠٩٢ ص
(٢٦)
استدلال مرحوم كاشف الغطاء بر حكم بحرمت در مسئله مذكور
١١٠٢ ص
(٢٧)
انصاف مرحوم مصنف در مخدوش بودن استدلال مرحوم كاشف الغطاء
١١٠٣ ص
(٢٨)
حكم اجرت در واجب تخييرى
١١١٥ ص
(٢٩)
اشكال مشهور
١١١٩ ص
(٣٠)
تحقيق مرحوم مصنف در مسئله اخذ اجرت بر واجبات
١١٣٢ ص
(٣١)
حكم اخذ اجرت بر محرمات و مباحات و مكروهات و مستحبات
١١٣٨ ص
(٣٢)
مقاله مرحوم محقق در شرايع
١١٤٧ ص
(٣٣)
مقاله مرحوم شهيد ثانى در مسالك
١١٤٨ ص
(٣٤)
حرمت بيع مصحف
١١٦١ ص
(٣٥)
خاتمه بحث مسائل متفرقه
١١٦٢ ص
(٣٦)
مسئله اول
١١٦٢ ص
(٣٧)
مقصود از حرمت بيع و شراء مصاحف
١١٧٢ ص
(٣٨)
حكم فروش مصحف به كافر
١١٧٧ ص
(٣٩)
مسئله دوم جوائز سلطان و كاركنان او
١١٨١ ص
(٤٠)
نصوص وارد در مقام بحث و سنجيدن آنها با قاعده احتياط
١٢٠١ ص
(٤١)
مسئله سوم
١٢٦١ ص
(٤٢)
استدلال مرحوم مصنف بر جواز اخذ خراج و مقاسمه و زكات از ظالم
١٢٦٥ ص
(٤٣)
تنبيهات
١٢٨٣ ص
(٤٤)
تنبيه اول
١٢٨٤ ص
(٤٥)
تنبيه دوم
١٢٨٨ ص
(٤٦)
تنبيه سوم
١٣١٧ ص
(٤٧)
تنبيه چهارم
١٣٢٢ ص
(٤٨)
تنبيه پنجم
١٣٣١ ص
(٤٩)
تنبيه ششم
١٣٣٤ ص
(٥٠)
تنبيه هفتم
١٣٣٧ ص
(٥١)
تنبيه هشتم
١٣٤٣ ص
(٥٢)
امر اول
١٣٤٣ ص
(٥٣)
كلام در اراضى عراق
١٣٤٤ ص
(٥٤)
كلام در اراضى غير عراق
١٣٤٥ ص
(٥٥)
امر دوم
١٣٥٥ ص
(٥٦)
امر سوم
١٣٦٣ ص
(٥٧)
طرز ثبوت محياة بودن اراضى در وقت فتح
١٣٦٦ ص
(٥٨)
پايان كتاب
١٣٧٠ ص
 
٩٩٤ ص
٩٩٥ ص
٩٩٦ ص
٩٩٧ ص
٩٩٨ ص
٩٩٩ ص
١٠٠٠ ص
١٠٠١ ص
١٠٠٢ ص
١٠٠٣ ص
١٠٠٤ ص
١٠٠٥ ص
١٠٠٦ ص
١٠٠٧ ص
١٠٠٨ ص
١٠٠٩ ص
١٠١٠ ص
١٠١١ ص
١٠١٢ ص
١٠١٣ ص
١٠١٤ ص
١٠١٥ ص
١٠١٦ ص
١٠١٧ ص
١٠١٨ ص
١٠١٩ ص
١٠٢٠ ص
١٠٢١ ص
١٠٢٢ ص
١٠٢٣ ص
١٠٢٤ ص
١٠٢٥ ص
١٠٢٦ ص
١٠٢٧ ص
١٠٢٨ ص
١٠٢٩ ص
١٠٣٠ ص
١٠٣١ ص
١٠٣٢ ص
١٠٣٣ ص
١٠٣٤ ص
١٠٣٥ ص
١٠٣٦ ص
١٠٣٧ ص
١٠٣٨ ص
١٠٣٩ ص
١٠٤٠ ص
١٠٤١ ص
١٠٤٢ ص
١٠٤٣ ص
١٠٤٤ ص
١٠٤٥ ص
١٠٤٦ ص
١٠٤٧ ص
١٠٤٨ ص
١٠٤٩ ص
١٠٥٠ ص
١٠٥١ ص
١٠٥٢ ص
١٠٥٣ ص
١٠٥٤ ص
١٠٥٥ ص
١٠٥٦ ص
١٠٥٧ ص
١٠٥٨ ص
١٠٥٩ ص
١٠٦٠ ص
١٠٦١ ص
١٠٦٢ ص
١٠٦٣ ص
١٠٦٤ ص
١٠٦٥ ص
١٠٦٦ ص
١٠٦٧ ص
١٠٦٨ ص
١٠٦٩ ص
١٠٧٠ ص
١٠٧١ ص
١٠٧٢ ص
١٠٧٣ ص
١٠٧٤ ص
١٠٧٥ ص
١٠٧٦ ص
١٠٧٧ ص
١٠٧٨ ص
١٠٧٩ ص
١٠٨٠ ص
١٠٨١ ص
١٠٨٢ ص
١٠٨٣ ص
١٠٨٤ ص
١٠٨٥ ص
١٠٨٦ ص
١٠٨٧ ص
١٠٨٨ ص
١٠٨٩ ص
١٠٩٠ ص
١٠٩١ ص
١٠٩٢ ص
١٠٩٣ ص
١٠٩٤ ص
١٠٩٥ ص
١٠٩٦ ص
١٠٩٧ ص
١٠٩٨ ص
١٠٩٩ ص
١١٠٠ ص
١١٠١ ص
١١٠٢ ص
١١٠٣ ص
١١٠٤ ص
١١٠٥ ص
١١٠٦ ص
١١٠٧ ص
١١٠٨ ص
١١٠٩ ص
١١١٠ ص
١١١١ ص
١١١٢ ص
١١١٣ ص
١١١٤ ص
١١١٥ ص
١١١٦ ص
١١١٧ ص
١١١٨ ص
١١١٩ ص
١١٢٠ ص
١١٢١ ص
١١٢٢ ص
١١٢٣ ص
١١٢٤ ص
١١٢٥ ص
١١٢٦ ص
١١٢٧ ص
١١٢٨ ص
١١٢٩ ص
١١٣٠ ص
١١٣١ ص
١١٣٢ ص
١١٣٣ ص
١١٣٤ ص
١١٣٥ ص
١١٣٦ ص
١١٣٧ ص
١١٣٨ ص
١١٣٩ ص
١١٤٠ ص
١١٤١ ص
١١٤٢ ص
١١٤٣ ص
١١٤٤ ص
١١٤٥ ص
١١٤٦ ص
١١٤٧ ص
١١٤٨ ص
١١٤٩ ص
١١٥٠ ص
١١٥١ ص
١١٥٢ ص
١١٥٣ ص
١١٥٤ ص
١١٥٥ ص
١١٥٦ ص
١١٥٧ ص
١١٥٨ ص
١١٥٩ ص
١١٦٠ ص
١١٦١ ص
١١٦٢ ص
١١٦٣ ص
١١٦٤ ص
١١٦٥ ص
١١٦٦ ص
١١٦٧ ص
١١٦٨ ص
١١٦٩ ص
١١٧٠ ص
١١٧١ ص
١١٧٢ ص
١١٧٣ ص
١١٧٤ ص
١١٧٥ ص
١١٧٦ ص
١١٧٧ ص
١١٧٨ ص
١١٧٩ ص
١١٨٠ ص
١١٨١ ص
١١٨٢ ص
١١٨٣ ص
١١٨٤ ص
١١٨٥ ص
١١٨٦ ص
١١٨٧ ص
١١٨٨ ص
١١٨٩ ص
١١٩٠ ص
١١٩١ ص
١١٩٢ ص
١١٩٣ ص
١١٩٤ ص
١١٩٥ ص
١١٩٦ ص
١١٩٧ ص
١١٩٨ ص
١١٩٩ ص
١٢٠٠ ص
١٢٠١ ص
١٢٠٢ ص
١٢٠٣ ص
١٢٠٤ ص
١٢٠٥ ص
١٢٠٦ ص
١٢٠٧ ص
١٢٠٨ ص
١٢٠٩ ص
١٢١٠ ص
١٢١١ ص
١٢١٢ ص
١٢١٣ ص
١٢١٤ ص
١٢١٥ ص
١٢١٦ ص
١٢١٧ ص
١٢١٨ ص
١٢١٩ ص
١٢٢٠ ص
١٢٢١ ص
١٢٢٢ ص
١٢٢٣ ص
١٢٢٤ ص
١٢٢٥ ص
١٢٢٦ ص
١٢٢٧ ص
١٢٢٨ ص
١٢٢٩ ص
١٢٣٠ ص
١٢٣١ ص
١٢٣٢ ص
١٢٣٣ ص
١٢٣٤ ص
١٢٣٥ ص
١٢٣٦ ص
١٢٣٧ ص
١٢٣٨ ص
١٢٣٩ ص
١٢٤٠ ص
١٢٤١ ص
١٢٤٢ ص
١٢٤٣ ص
١٢٤٤ ص
١٢٤٥ ص
١٢٤٦ ص
١٢٤٧ ص
١٢٤٨ ص
١٢٤٩ ص
١٢٥٠ ص
١٢٥١ ص
١٢٥٢ ص
١٢٥٣ ص
١٢٥٤ ص
١٢٥٥ ص
١٢٥٦ ص
١٢٥٧ ص
١٢٥٨ ص
١٢٥٩ ص
١٢٦٠ ص
١٢٦١ ص
١٢٦٢ ص
١٢٦٣ ص
١٢٦٤ ص
١٢٦٥ ص
١٢٦٦ ص
١٢٦٧ ص
١٢٦٨ ص
١٢٦٩ ص
١٢٧٠ ص
١٢٧١ ص
١٢٧٢ ص
١٢٧٣ ص
١٢٧٤ ص
١٢٧٥ ص
١٢٧٦ ص
١٢٧٧ ص
١٢٧٨ ص
١٢٧٩ ص
١٢٨٠ ص
١٢٨١ ص
١٢٨٢ ص
١٢٨٣ ص
١٢٨٤ ص
١٢٨٥ ص
١٢٨٦ ص
١٢٨٧ ص
١٢٨٨ ص
١٢٨٩ ص
١٢٩٠ ص
١٢٩١ ص
١٢٩٢ ص
١٢٩٣ ص
١٢٩٤ ص
١٢٩٥ ص
١٢٩٦ ص
١٢٩٧ ص
١٢٩٨ ص
١٢٩٩ ص
١٣٠٠ ص
١٣٠١ ص
١٣٠٢ ص
١٣٠٣ ص
١٣٠٤ ص
١٣٠٥ ص
١٣٠٦ ص
١٣٠٧ ص
١٣٠٨ ص
١٣٠٩ ص
١٣١٠ ص
١٣١١ ص
١٣١٢ ص
١٣١٣ ص
١٣١٤ ص
١٣١٥ ص
١٣١٦ ص
١٣١٧ ص
١٣١٨ ص
١٣١٩ ص
١٣٢٠ ص
١٣٢١ ص
١٣٢٢ ص
١٣٢٣ ص
١٣٢٤ ص
١٣٢٥ ص
١٣٢٦ ص
١٣٢٧ ص
١٣٢٨ ص
١٣٢٩ ص
١٣٣٠ ص
١٣٣١ ص
١٣٣٢ ص
١٣٣٣ ص
١٣٣٤ ص
١٣٣٥ ص
١٣٣٦ ص
١٣٣٧ ص
١٣٣٨ ص
١٣٣٩ ص
١٣٤٠ ص
١٣٤١ ص
١٣٤٢ ص
١٣٤٣ ص
١٣٤٤ ص
١٣٤٥ ص
١٣٤٦ ص
١٣٤٧ ص
١٣٤٨ ص
١٣٤٩ ص
١٣٥٠ ص
١٣٥١ ص
١٣٥٢ ص
١٣٥٣ ص
١٣٥٤ ص
١٣٥٥ ص
١٣٥٦ ص
١٣٥٧ ص
١٣٥٨ ص
١٣٥٩ ص
١٣٦٠ ص
١٣٦١ ص
١٣٦٢ ص
١٣٦٣ ص
١٣٦٤ ص
١٣٦٥ ص
١٣٦٦ ص
١٣٦٧ ص
١٣٦٨ ص
١٣٦٩ ص
١٣٧٠ ص

تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٨٨ - مسئله دوم جوائز سلطان و كاركنان او

ظالما غاصبا فيكون خبره حينئذ كيده، و تصرّفه غير مفيد إلّا للإباحة الظّاهريّة غير المنايفة للكراهة فيختصّ الحكم برفع الكراهة بما إذا كان مأمونا في خبره.

و قد صرّح الأردبيلى بهذا القيد في إخبار وكيله.

و بذلك يندفع ما يقال: من أنّه لا فرق بين يد الظّالم و تصرّفه، و بين خبره في كون كلّ منهما مفيدا للملكيّة الظّاهريّة غير مناف للحرمة الواقعيّة المقتضية للإحتياط فلا وجه لوجود الكراهة النّاشئة عن حسن الاحتياط مع اليد، و ارتفاعها مع الاخبار. فتأمّل.

ترجمه:

امورى كه موجب رفع كراهت مى‌باشند

گفته شد طبق فرموده برخى از فقهاء اخذ جائزه از ظالم در فرض دوّم مكروه است اينك مى‌گوئيم:

حضرات براى رفع كراهت امورى را ذكر نموده‌اند كه ذيلا بيان مى‌كنيم:

از جمله: آنستكه مجيز (ظالم) خبر دهد به حلّيت مال اعطاء شده مثلا بگويد اين جائزه از تجارت يا زراعت خودم مى‌باشد يا عبارتى شبيه بآن را ايراد كند كه در صورت صدقش آخذ مى‌تواند در آن تصرّف نمايد.

ظاهر آنچه از مرحوم طباطبائى در رياض به تبعيّت از ظاهر حدائق حكايت شده اينستكه اينحكم اختلافى نبوده و در فرض مزبور كراهت بطور مسلّم برطرف مى‌شود.

و فرزند مرحوم صاحب رياض در كتاب مناهل اعتراف نموده كه براى اينحكم مستند و مدركى نيافته است با اينكه تصريح بآن صرفا از مرحوم اردبيلى و علّامه طباطبائى حكايت شده.

مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

ممكنست بگوئيم:

مدرك اينحكم ادلّه‌اى است كه دلالت مى‌كنند بر قبولى قول ذى اليد كه در صورت اخبار مى‌بايد بقولش عمل شود چنانچه اگر بيّنه بر تملّك آن قائم شود