تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٢٩ - نصوص وارد در مقام بحث و سنجيدن آنها با قاعده احتياط

و مثل همين روايتى كه در آن امر به تصدّق شده است مى‌باشد روايت مصحّحه يونس، در اين روايت راوى محضر امام عليه السّلام عرض مى‌كند:

فدايت شوم ما با قومى در مكّه همراه بوديم، سپس از ايشان جدا شده و مقدارى از متاع آنها را بدون اطّلاع و آگاهى با خود برديم، آنقوم رفتند و ما نه آنها را مى‌شناسيم و نه جايشان را بلد هستيم تكليف ما راجع به اين امتعه‌اى كه نزدمان مانده چيست؟

حضرت فرمودند:

امتعه‌اى كه نزدتان مانده بطرف كوفه ببريد شايد صاحبان آنها را بيابيد.

يونس مى‌گويد: محضرش عرضه داشتم:

ايشان را نمى‌شناشيم و نمى‌دانيم چگونه از ايشان سراغ بگيريم؟

حضرت فرمودند:

متاع را بفروش و ثمنش را به ياران و اصحاب خودت بده.

عرض كردم: فدايت شوم به اهل ولايت؟

فرمودند: بلى به ايشان فقط بده.

سپس مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

بلى، از پاره‌اى روايات اينطور ظاهر مى‌شود مجهول المالك مال امام عليه السّلام بوده و بايد آنرا بايشان ردّ نمود مثل روايت داود بن ابى يزيد، از حضرت ابى عبد اللّه عليه السّلام:

راوى مى‌گويد: مردى محضرش عرض نمود:

بمالى دست يافتم و از آن بر نفس خويش خائف هستم، اگر بر صاحبش مطّلع شوم آنرا بوى تسليم كرده و از آن خلاص مى‌شوم.

حضرت فرمودند:

اگر بصاحبش دست بيابى مال را باو دفع مى‌كنى؟

عرض كرد، بلى بخدا قسم.

حضرت فرمودند:

بخدا قسم صاحبى غير از من ندارد.