از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٢٨ - رسيدن اردوى كيوان شكوه به زمين پربلاء يعنى كربلاء و وقايع و حوادث در آن تا شب عاشوراء

گويد چه بوى خلد آيا خاك جان‌فزا

هم كعبه حقيقت و هم سرچشمه بقا

تو خوابگاه نور دو چشم پيمبرى‌

خاك تو اى زمين بلا برتر از بهشت‌

با خون حلق سبط نبى گشته‌اى سرشت‌

بهرت چنين ز روز زل بود سرنوشت‌

با دست قدرت حق بنهاد است در تو خشت‌

خاكت چو كيمياست تو كبريت احمرى‌

آب فرات در نظر اهل دل، بقاست‌

يكذرّه‌اش ز خاك تو بهتر ز كيمياست‌

سرشار در تو متّصلا رحمت خداست‌

آن تربت شريف كه بردردها شفاست‌

رخشان چو ماه چارده خورشيد انورى‌

اى كربلاء قرار ز دل‌ها تو برده‌اى‌

ز اوّل زمام عقل، ز سرها ربوده‌اى‌

آن درّ پربها كه تو در خود نهفته‌اى‌

دارى خبر كه جسم كه در برگرفته‌اى؟

خاكت بسان مشگ مداما معطّرى‌

آه از دمى كه آن شه عطشان ز روى زين‌

با جسم پاره پاره بيفتاد برزمين‌

دشمن به دور او به ميان همچنان نگين‌

ديگر بس است « سيّد مدّاح » دل غمين‌

آسوده از حساب تو در روز محشرى‌