از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٧٤ - زبانحال جناب مسلم در خانه طوعه

كردند، مسلم از حيات خود يكسره مأيوس شد ديد نه شمشير دارد و نه دست شمشير بزن، گريه براو مستولى شد و اشگ از چشمانش سرازير گرديد و فرمود :

هذا اوّل الغدر، اين اوّلين حيله شما بود كه شمشير مرا ربوديد .

محمّد بن اشعث گفت :

اميدوارم برتو باكى نباشد .

مسلم فرمود :

من به غير از خدا اميدى به چيزى ندارم انّا للّه و انّا اليه راجعون‌

عبد اللّه سلمى از روى طعنه گفت :

آقا جان من كسى كه داعيه سلطنت داشته و به طمع حكومت به اين ديار آمده اين‌طور گريه نمى‌كند و از كشته شدن بيم ندارد ولى برگريه تو فايده‌اى بار نمى‌شود .

مسلم فرمود : اى حرامزاده من براى جان خود نمى‌گريم، شهادت ارث ما است و لكن ابكى لاهلى المقبلين الىّ، ابكى للحسين عليه السّلام و آل الحسين .

گريه من از براى آن خويشانى است كه چند روز ديگر به كوفه مى‌رسند، گريه من از براى عزيز زهراء و همراهان آن بزرگوار است كه نوشته‌ام بيايند و اكنون در راهند .

شعر