از مدينه تا مدينه( مقتل) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٩٢ - اذن جهاد خواستن حضرت على اكبر از پدر بزرگوارش

سپس با عجز و لابه و اصرار و ابرام زياد از پدر درخواست اذن جهاد نمود فلمّا كثرت مبالغته فى الاستيذان و اشدّ جزعه و هو عطشان اذن له الحسين و هو ولهان‌

و وقتى مبالغه و اصرار شاهزاده در گرفتن اذن زياد گرديد و جزع و فزع آن سروقامت تشنه‌لب شديد گشت امام عليه السّلام در حالى كه حيران و واله مانده بود اذنش داد .

على اكبر بسيار خشنود و شادمان گشت و عزم را جزم كرد كه به ميدان رود، امام عليه السّلام كه چنين ديد عزيزش را پيش طلبيد و با دست مبارك خود لباس حرب براندامش پوشيد .

و رتّب على قامته اسلحة الحرب و البسته الدّرع و شدّ فى وسطه منطقة له من الاديم، فوضع على مفرقه مغفرا فولاديّا و قلّده سيفا مصريّا و اركبه العقاب براقا مأويّا .

امام عليه السّلام برقامت بااستقامت فرزند دلبندش اسلحه حرب پوشاند و زره به اندامش استوار نمود و كمربند چرمى كه از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود بركمرش بست و خود فولادى برسرش نهاد و شمشير مصرى برميانش حمايل كرد و او را براسب عقاب براق‌آسا سوار كرد

شعر